77 - YÛSÜF BİN ESBÂT (Rahmetullahi Aleyh)

ÖLÜME HAZIRLANIN!

“Yûsüf bin Esbât” var ki, Allah adamlarından,

Çok fazla korkuyordu âhiret azâbından.

Haramlardan kaçmaya, ederdi fazla gayret.

Gece gündüz Rabbine, ederdi çok ibâdet.

Nefsî arzularını, getirmezdi yerine.

Hiç iltifât etmezdi dünyâ lezzetlerine.

Yalnız “İki gömlek”le geçirmişti ömrünü.

Birini yıkasaydı, giyerdi öbürünü.

Derdi ki: “Âhiretin sonsuz olan nîmeti,

Yanında, bu dünyâ'nın hiç olur mu kıymeti?

Dünyâ “Çöplük” gibidir, değmez talep etmeye.

İsteyen, derdini de hazırlansın çekmeye.”

Birine nasîhatte buyurdu: “Kork Allah’tan.

Her günâhı “Ateş” bil, hiç ayrılma takvâdan.

Herkesin tadacağı, çâre bulamadığı,

“Ölüm” için, şimdiden iyi yap hazırlığı.

Aksi halde üzülür, çok “Eyvâh!” dersin,  fakat,

O gün,  sana kimseden erişmez bir menfaat.”

Bir gün de, nasîhatte buyurdu ki: “Ey gençler!

Fırsatı nîmet bilin, bu ömür çabuk geçer.

Bir hastalık gelmeden, nîmet bilin sıhhati.

Çok yapın bu gençlikte "ibâdet" ve "tâat"i.

İstifâde edin ki bu gün gençliğinizden,

Zîrâ yarın, o dahî gidecek elinizden.”

Derdi ki: (İyi insan “Güler yüzlü” olur hep.

Süslemiştir o kulu tevâzû, hayâ, edeb.

O, arkadaşlarına aslâ etmez îtirâz.

Ve kat’iyyen kimsenin aybını araştırmaz.

Bir kusur görse bile, derhal kapar gözünü.

Özür dileyenlerin, kabûl eder özrünü.

Kendi kusurlarını, düşünür ince ince.

Bunların affı için, tövbe eder gün gece.

Öyle kaplamıştır ki bu “Günâh derdi” onu,

Düşünemez gayrinin ayıp ve kusûrunu.

O, devamlı bakarak hatâ ve kusûruna,

Der ki: “Nasıl çıkarım ben Hakkın huzûruna?”

“Allah Korkusu” ile ağlar, inler ve titrer.

Âhiret hesâbını, o, kendine dert eder.

Konuşmaktan ziyâde, susar o daha fazla.

Sonu pişmânlık olan işleri yapmaz aslâ.

O, her bir âzâsını, korur günâh yapmaktan.

Zîrâ çok korkmaktadır, Cehennemde yanmaktan.

Rabbinin rızâsına uygun yapar her işi.

Çekinir fiyakadan, terk eder gösterişi.

Aldanmaz bu dünyâ'nın geçici zevklerine.

Zîrâ müştâk olmuştur Cennet nîmetlerine.

“Ölüm”ü, hâtırından çıkarmaz hiç bir zaman.

Ebedî yolculuğa hazırlanır durmadan.

O, dünyâ'da “Yolcu” ve “Garip” kimse gibidir.

Bilir ki dünyâ fânî, âhiret ebedîdir.)