76 - VEYSEL KARÂNÎ (Rahmetullahi Aleyh)

GÜNÂHI KÜÇÜK GÖRME

Bir gün "Harem bin Hayyân", geldi "Veysel Karnî"ye.

Ricâ etti: “Bana bir nasîhat eyle” diye.

Buyurdu: (Bir günâha, deme sakın, “Bu ufak”.

Sen, onunla, Rabbine âsî oldun, ona bak.

Günâhın küçüğü de, büyüktür, eyle hayâ.

Çünkü isyân etmektir o da Hak teâlâya.)

Harem ona sordu ki: (Nerede yerleşeyim?)

(Şam) deyince, dedi ki: (Nasıldır orda geçim?)

Buyurdu ki: (Rızkında, şüphe ederse bir zât,

Yazık ki, o kimseye fayda etmez nasîhat.)

Dedi: (Bir tavsiyede bulunun bana şu an.)

Buyurdu ki: (Ey Harem, düşün ki öldü baban.

Bir nice Peygamberler “aleyhimüssalevât”,

Muhammed Resûlullah, o dahî etti vefât.

Hazreti Ebû Bekir, bir çok eshap öldüler.

Kardeşim Ömer dahî vefât etti, vâh Ömer!)

Onun son cümlesine, şaşırdı Harem hattâ.

Dedi ki: (Ömer henüz ölmedi, o hayatta.)

Üveys teyîd etti ki: (Elbette öldü "Ömer".

Bana, onun mevtini, Rabbimiz verdi haber.

Kendini de "ölü" say şimdi ey ibni Hayyân!

"Ölüm"ü, hâtırından çıkarma hattâ bir an.

Kavmine, akrabâna varınca sen de bizzât,

"Ölüm"ü hâtırlatıp, et böylece nasîhat.

Bir adım ayrılma ki, sakın "ehli sünnet"ten,

Yoksa, kurtulamazsın Cehenneme düşmekten.)

Sonra duâ etti ve dedi ki: (Tamam vakit.

Ey Harem ibni Hayyân, ben gideyim, sen de git.

Bir daha, ne ben seni göreyim, ne sen beni.

Beni, duâlarınla hâtırla, ben de seni,

Sen bu yönden yürü git, ben gideyim şu yandan.)

Gitti, ben tâkîb etmek istedim arkasından.

Lâkin izin vermedi, uzaklaştı yalnızca. 

Ağladığını gördüm arkasından bakınca.

Ben dahî ardı sıra, ona bakıp ağladım.

Bir daha da, hiç ondan bir haber alamadım.

Onunla, çok az kimse görüşmüştür hayatta.

Bu hususta kendi de, şöyle demiştir hattâ:

(Benim ile en fazla konuşan, iki zâttır.

Bunlar, hazreti Alî ve Ömer bin Hattâb’tır.)

O, Mekkede Hac yapıp, gelince Medîne’ye,

Gösterdiler, “Resûl'ün türbesi budur” diye.

O bunu öğrenince, bayılıp düştü birden.

Sonra dedi: (Götürün beni hemen bu yerden.

Bir yer ki, kabri vardır orda Resûlullahın,

Benim için o yerde, tadı olmaz hayatın.

Resûlullahın medfûn olduğu bir beldede,

Benim hayatta olmam, yakışır mı edebe?)