74 - ABDULLAH BİN ALEVÎ (Rahmetullahi Aleyh)

YANMIYAN PARALAR

Sevdiklerinden biri, diyor ki: Bir keseye,

Bir miktar para koyup, vermiştim bir kimseye,

Demiştim ki: (Bu para, dursun sende emânet.

Tekrar gelip alırım, lüzum olursa şâyet.)

Fazla geçmemişti ki o günden îtibâren,

O evde yangın çıktı, her şey yandı tamâmen.

Ben bunu işitince, üzülüp ettim esef.

Dedim: “Paralarım da, hep yanmıştır mâlesef.”

Zor biriktirmiş idim onları kıt kanâat.

Onlar da gitti elden, zor oldu bana hayat.

"Abdullah Alevî"nin büyük zât olduğunu,

Bildiğimden, hemence arz ettim ona bunu.

Dedim ki: (Filân evde, param vardı emânet.

Onlar da yandı bugün, üzgünüm buna gâyet.)

O, bir şey söylemeyip, çağırdı bir kimseyi.

Buyurdu ki: (O evden, git getir o keseyi.)

Ben dedim ki: (Efendim, yanıp gitti o hâne.

İçindeki eşyâdan, yok yanmıyan bir tâne.)

O yine, o kimseye buyurdu ki: (Haydi git!

O para kesesini, al da getir tez vakit.)

O kimse “Peki” deyip, ayrıldı yanımızdan.

Elinde kese ile, geliverdi birazdan.

Baktım ki, benim kesem ve içinde paralar.

Onlara, o yangından gelmemiş hiçbir zarar.

Bir gün de, hânesine gelmişti birkaç fakir.

Onları, güler yüzle etti güzel misâfir.

Hizmetçiyi çağırıp, buyurdu: (Gir kilere.

Biraz hurma getir de, ikrâm et gelenlere.)

Ve lâkin o hizmetçi, arz etti ki: (Efendim,

Kilerde hurma yoktur, başka ne getireyim?)

O böyle söyleyince, buyurdu ki o tekrar:

(Haydi hurma getir de, yesinler bu insanlar.)

Arz etti ki: (Efendim, ambarı, dün elimle,

Henüz yeni süpürdüm, hurma yok bir tek bile.)

Buyurdu ki: (Evlâdım, sen yine ambara git.

Öyle zannederim ki, hurma vardır şu vakit.)

O zaman “Peki” deyip, ambara gitti hemen.

Gördü ki, çok hurma var orada hakîkaten.