70 - EBÛ SÜLEYMÂN-I DÂRÂNΠ         (Rahmetullahi Aleyh)      

GÖZ YAŞININ FAYDASI

O “Ebû Süleymân-ı Dârânî” hazretleri,

Mârifette çok yüksek, pek üstündü halleri.

Haramdan sakınmakta, rastlanmazdı eşine.

Aldanmadı nefsinin tek bir yanlış işine.

Buyurdu ki: “Her şeyin, vardır bir alâmeti.

Onunla anlaşılır, onun mevcûdiyyeti.

Allahın rahmetinden uzak olan kişinin,

Alâmeti şudur ki, ağlamaz Allah için”.

Buyurdu ki: Rüyâda, “Hûrî” gördüm bir gece.

Yüzü, gâyet parlak ve nûrlu idi bir nice.

Dedim ki: “Senin yüzün çok parlak, acep niçin?”

Dedi ki: “Sen bir gece, ağladın Allah için.

Gözünden, damla damla yaşlar aktı gece hep.

O yaşları, yüzüme sürdüler, budur sebep.

Bu göz yaşları ile, parlıyor yüzlerimiz.

Akan yaş nisbetinde, artar güzelliğimiz.”

Her gece, uyumadan kılıyordu çok namâz.

Lâkin uyku bastırdı bir gece onu biraz.

Uyudu seccâdede, hem de istemiyerek.

Rüyâda kendisine, şöyle dedi bir melek:

“Cehennem, yakmak için beklerken her gün insan,

Sen, yatmış uyuyorsun, uyunur mu bu zaman?”

Buyurdu ki: “Bana çok hakâret eyleseler,

En aşağı şeylere, beni teşbîh etseler,

Ne kadar kötüleyip alçaltsalar da, ancak,

Yine de, bu hususta olamazlar muvaffak.

Zîrâ tahkîr olarak, ne söyleseler bana,

Ben, kendimi onlardan bilirim daha fenâ.”

Buyurdu ki: “Bir kimse, hizmet etse bu dîne.

Lâkin bu hizmetinden, pay çıkarsa kendine.

Bulamaz o hizmetin hiçbir fâidesini.

Çünkü o, “Allah için” yapmadı hizmetini.

Mutlak “İhlâs” gerektir islâma hizmette de.

Zîrâ din, fâcirle de kuvvet bulur elbette.

Bir iş yapılmaz ise “Allah rızâsı” için,

Onu yapan, göremez faydasını o işin.

Hem çok hizmet etmeli, hem boyun bükmelidir.

“Elimden çıkar” diye, tir tir titremelidir.

Demeli ki: “Yâ Rabbî, lâyık değilim, fakat,

Bana, bu hizmet için ihsân eyle liyâkat.”

Buyurdu ki: “Birini küçük görse bir kişi,

O kimseye, bir fayda sağlamaz hiçbir işi.

O, kendini herkesten daha fenâ ve alçak,

Bilmeli ki, bu yolda ilk adım budur ancak.

Bilmedikçe kendini “Hiç” ve “Hiçten aşağı”,

Bu yolda yürüyemez, olur nefsin uşağı.

Hak yolunda ilk adım, kendini “Hiç bilmek”tir.

Kendinde bir iyilik, bir varlık görmemektir.

Boynu bükük olanlar, kazanırlar muhakkak.

Zîrâ böyle olanı, seviyor cenâb-ı Hak.”