68 - MUHAMMED BÂKIR (Rahmetullahi Aleyh)

BUNLAR HIRSIZ

Bir gün “Muhammed Bâkır” hazretleri, at ile,

Medîneye giderdi büyük cemâat ile.

O ara iki kişi, karşıdan geliyordu.

"İmâm", o kimseleri görünce hemen durdu.

Yanında olanlara buyurdu: “Bunlar hırsız!

Yakalayıp, ip ile bunları bağlayınız.”

Onlar “Peki” diyerek, yakaladılar, ama,

Birisi merak edip, şöyle sordu "İmâm"a:

“Bu kimseler, hırsıza hiç de benzemiyorlar.

Yanlarında olurdu, bir şey çalmış olsalar.”

Buyurdu ki: “Şu dağda vardır ki bir mağara,

Çaldıkları şeyleri, koymuşlardır oraya.

Sen git o mağaraya, ne görürsen onu al.

İki bavul olacak, buraya getir derhal.”

O kimse “Peki” deyip, gitti o mağaraya.

Gördü ki, iki bavul bırakılmış oraya. 

O bavulları alıp, geriye geldi hemen.

Sonra da, Medîneye vardılar çok geçmeden.

Gidip öğrendiler ki, insanlardan hemence:

"Hırsızlık" hâdisesi vukû bulmuş o gece.

Malı çalınan kişi, kadıya mürâcaat,

Etmiş ki, o hırsızlar bulunsunlar tez sâat.

Vermiş isimlerini, iki "zanlı" kişinin.

Hâkim, azarlıyordu onları bu iş için.

İşte tam o sırada, geldi "Muhammed Bâkır".

Buyurdu ki: “Hırsızlar onlar değil, bunlardır.

Çalınan eşyâlar da, işte şu bavullarda.

Biz bu iki hırsızı, yakaladık yollarda.”

Malı çalınan adam görünce bavulları,

Dedi: “Geceden beri arıyorum bunları.”

Sonra, o hırsızların suçları oldu sâbit.

Verildi cezâları hemen o gün, o vakit.

Hırsızlardan birisi, etti tövbe istiğfâr.

Hâlis bir mü’min oldu, tâ ölünceye kadar. 

Dedi: “Resûlullahın mübârek torununun,

Eliyle, hidâyete vâsıl oldum, hamd olsun.”

Eli de kesilmişti bu hırsızlık suçuyla.

"İmâm", kesik eline bakarak göz ucuyla,

Buyurdu ki: “O senin elin varya kesilen,

Cennete gitmiş oldu, yirmi yıl önce senden.”

Bir şey anlamadılar bu sözden kimse ogün.

Dediler: “Bir hikmeti vardır elbet bu sözün.”

O günden, "yirmi sene" geçmiş idi ki fakat,

O kişi, bu dünyâdan ayrılıp etti vefât.

"İmâm", iki bavulun sâhibi olana da,

Buyurdu ki: “İkibin altının var bunlarda.

"Bin altın" sana âit, başkasınındır "Bin"i.

İstersen söyliyeyim sâhibinin ismini.”

O, hıristiyân idi, arz etti ki "İmâm"a:

“Nasıl bilirsiniz ki o kimseyi siz ama?”

O zaman buyurdu ki ona Muhammed Bâkır:

“Onun ismi, Muhammed ibni Abdurrahmândır.”

O hıristiyân kişi, bu ismi duydu ondan.

"Şehâdet"i getirip, oldu hâlis müslümân.