68 - MUHAMMED BÂKIR (Rahmetullahi Aleyh)

OĞLUNA VASİYYETİ

Bu büyük evliyânın, sıhhatli bir ânında,

Oğlu "Câfer-i Sâdık" bulunurdu yanında.

Vasiyyet eyledi ki bu oğluna âcilen:

(Ey oğlum, cenâzemi sen yıka ölünce ben.

Namâzlarda giydiğim bir gömlek var ya benim,

O gömleğe sar beni, odur benim kefenim.

Ve defnet cenâzemi, pederimin yanına.

Senden gayri bir kimse, girmesin mezarıma.)

Oğlu Câfer-i Sâdık, dinledi bu sözleri.

Dedi ki: (Babacığım, korkutmayın bizleri.

Sıhhatiniz iyidir, gecinden versin Allah.

Daha nice seneler yaşarsınız inşallah.)

Buyurdu ki: (Ey oğlum, babam Zeynel Âbidîn,

Bana işâret verdi, hazırlık yapmam için.

Buyurdu ki: “Ey oğlum, yap ki vasiyyetini,

Şu bir sâat içinde, bekliyoruz biz seni.”)

Hakîkaten aradan geçince tam bir sâat,

"Muhammed Bâkır" dahî, eyledi Hakka vuslat.

Derdi ki: (Sen birine, ne miktarda muhabbet,

Beslersen, o da seni o kadar sever elbet.

Kim, "Allah korkusu"ndan ağlarsa gözyaşıyle,

O göz, yanmıyacaktır Cehennem ateşiyle.

Gözlerden, bir damla yaş düşerse "Allah" için,

Allah, çok günâhını affeder o kişinin.

Bir kimsenin kalbinde, ne kadar varsa "Kibir",

Aklında, o nisbette noksanlık var demektir.

Kul, Rabbine ne kadar "duâ" ederse eğer,

Rabbi, onu o kadar belâdan halâs eder.

Kim, görmeyip kendinin hatâ ve kusûrunu,

Gidip, başkalarında ararsa hem de bunu,

Yâhut kendi yaptığı bir aybı, başkasından,

Menetmeye kalkarsa, ne fenâdır o insan.

Ömürler, “Rüyâ” gibi, gâyet "kısa an"dırlar.

İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar.)

Oğluna nasîhatta, buyurdu: (Oğlum, sakın,

"Fâsık" kimseler ile, olma hiç yâr ve yakın.

"Cimri" kimselerin de, uzak dur ki yanından,

Zîrâ muhtâç olursan, çekinirler yardımdan.

"Yalancı" olanla da, dost olma ki ayrıca,

Dost görünür ve lâkin değişir ayrılınca.

“Ahmak”la da arkadaş olma ki, bu gibiler,

İyilik yapacakken, kemlik yapabilirler.

Hısım akrabâsını ziyâreti terk eden,

Kimselerle, yârânlık eyleme ki yine sen,

Kur'ânın üç yerinde, böyle olan kişinin,

Lânetli olduğunu gördüm de, bunun için.)