65 - BEKİR BİN ABDULLAH MÜZENÎ (Rahmetullahi Aleyh)

ÜMİT KESİLMEZ

"Bekir bin Abdullah-ı Müzenî" hazretleri,

Tâbiînin en meşhur âlimlerinden biri.

Derdi ki: (Çok geniştir Hakk’ın rahmet denizi.

Kesmeyin hiç bir zaman O’ndan ümîdinizi.

Ve lâkin mekrinden de olmayın ki hiç emîn,

Zîrâ azâbı dahî şedîttir Rabbimizin.

Her kişi, "Cehennem"i yakın bilsin kendine.

Ve lâkin ümîdini kesmesin O’ndan yine.

Zîrâ azaplarından, geniştir affı daha.

Çok günâhkâr olsan da, tövbe et, dön Allah'a.

Yarın mahşer gününde, hesaplar görülünce,

Herkes lâyık olduğu yere götürülünce,

O zaman, meleklere emreder ki Rabbimiz:

(Ateşten, iki kişi çıkarıp getiriniz!)

Melekler, iki kişi çıkarıp getirirler.

"Yeriniz nasıl?" diye, Rabbimiz suâl eder.

Derler ki: (Yâ ilâhî, çok müşkildir hâlimiz.

Yerimizden daha zor bir yer yok zannederiz.)

Hak teâlâ buyurur: (Zulmetmedim ben size.

Kendi kazancınızdır, dönünüz yerinize!)

Onlardan bir tânesi, alır almaz bu emri,

"Koşarak" gider hemen, bakmadan dönüp geri.

Öbürüyse, "isteksiz" gider pek üzülerek.

Ve sık sık dönüp bakar, bir şey ümîd ederek.

Çağırır Hak teâlâ onları tekrar yine.

Ne için koştuğunu, sorar birincisine.

O der ki: (Ben dünyâ'da, dinlemedim emrini.

Bu yüzden çekiyorum Cehennem elemini.

Tekrar aynı hatâya düşmiyeyim diyordum.

Onun için yerime, koşarak gidiyordum.)

Hak teâlâ bu sefer, sorar öbür kişiye.

(Sen, niçin ikide bir bakıyordun geriye?)

O der ki: (Sen her şeyi bilirsin yâ ilâhî!

Bu husustaki zannım, şöyleydi benim dahî.

Bilirdim ki, “Ateş”ten çıkarınca kulunu,

Cehennem ateşine sokmazsın artık onu.)

Buyurur: (Cehenneme girme artık öyleyse.

Zannettikleri gibi bulur beni her kimse.

Mâdem benim hakkımda, böyledir zannın senin.

Haydi, arkadaşınla gidin Cennete girin.)

Derdi ki: (Yükselmenin sebebi "Tevâzû"dur.

Kul tevâzû ettikçe, daha çok rağbet bulur.

Bir yaşlı kimse ile karşılaşırsan şâyet,

De ki: "O, hayırlı ve iyidir benden elbet.

Zîrâ o, daha fazla ömür sürdü ki benden,

İbâdetleri dahî, fazladır benimkinden."

Eğer karşılaşırsan senden küçük biriyle,

De ki: "O, hayırlıdır benden ziyâdesiyle.

Zîrâ o, bana göre az yaşadı dünyâ'da.

Bu yüzden, benimkinden pek azdır günâhı da.")