63 - İBRÂHİM BİN EDHEM (Rahmetullahi Aleyh)

TATLILARINDAN GETİR!

Bir gün “İbrâhim Edhem”, bir sahrâya çıkmıştı.

Kovasını, "Su" için kuyuya sarkıtmıştı.

Geriye çektiğinde, kaldı hayret içinde.

Zîrâ baktı, su değil, "Gümüş" vardı içinde.

Hemen geri boşalttı ve sarkıttı bir daha.

Çektiğinde gördü ki, "Altın" dolu bu defâ.

Üzülüp, onları da boşalttı geri yine.

Kovasını, bir daha saldı kuyu dibine.

Kuyudan, abdest için “Su” beklerken, bu sefer,

Gördü ki çıktı kova, içi dolu "Mücevher".

Buyurdu ki: (Yâ Rabbî, değil bunlar isteğim.

Sâdece abdest için, bir miktar su isterim.)

Dördüncüde, kovayı sarkıtınca kuyuya,

Çektiğinde gördü ki, "Su" dolmuş o kovaya.

"Helâl lokma" yemeye, çok dikkat ediyordu.

O zaman, bir zenginin bağını bekliyordu.

Bağ sâhibi gelerek, dedi ki bir gün ona:

(Ey İbrâhim, şu bağdan tatlı nar getir bana!)

Topladı bir tabak nar, götürdü kendisine.

Lâkin topladıkları, "Ekşi" çıktı aksine.

Dedi ki: (Kaç senedir bu bağı bekliyorsun?

Tatlıyı, ekşisinden ayıramıyor musun?)

Dedi ki: (Ben bekçiyim, beklerim buraları.

Nasıl ayırt edeyim tatmadığım narları?)

Adam dedi: (Ben senin, bakınca ihlâsına,

"Sen İbrâhim Edhem'sin” diyesim gelir sana.)

Bu sözü işitince, “Tanımasınlar” diye,

O bağı terk ederek, gitti başka bir köye.

Bir gün de, huzûruna gelerek bir müslümân,

Nasîhat isteyince, buyurdu ki o zaman:

(Günâh işliyeceksen, iyice düşün, taşın.

Allah'ın gönderdiği bu rızkı yeme sakın.

O’na isyân etmeyi düşünüyorsan şâyet,

O’nun mülkünden çık da, başka yerde isyân et.

Hem mülkünde oturup, hem rızkını yiyerek,

Hem de gördüğü yerde, olur mu isyân etmek?

Hem Azrâil gelince, almak için rûhunu,

Müsâde etme sakın ve yanından kov onu.)

Soran kimse dedi ki: (Efendim, nasıl olur?

İmkân var mı hiç buna, melek nasıl kovulur?)

Buyurdu ki: (Öyleyse, tövbe eyle durmadan.

Zîrâ ölüm meleği, ânî gelir her zaman.

Mezarda, Münker-Nekîr ismindeki melekler,

Gelince, kov onları, suâle çekmesinler.)

Dedi ki: (Ey efendim, kovamam ben onları.)

Buyurdu ki: (Öyleyse, hazırla cevapları.)

O derdi ki: (Birine, verseler dünyâ malı.

Kalbinde, zerre kadar bir sevinç duymamalı.

Sonra da, o malları alsalar ondan yine,

Zerre kadar üzüntü gelmemeli kalbine.)