62 - FUDAYL BİN İYÂD (Rahmetullahi Aleyh)

GELDİ GELDİ,  GEÇTİ BİLE

Bir gün de, adamları, bir kervanı soydular.

Sonra da yemek için, bir yere oturdular.

Lâkin "Fudayl" yok idi o an aralarında.

O, namâz kılıyordu bir ağacın altında.

O sırada kervandan, çıkageldi birisi.

Eşkıyâya sordu ki: (Kim sizlerin reîsi?)

Dediler: (Reîsimiz, yok kendisi burada.

Bakın, namâz kılıyor şu ağacın altında.)

Adam yine sordu ki: (Siz, yalnız mı yersiniz?

Niçin gelip sizinle yemiyor reîsiniz?)

Dediler: (Oruçludur o dâim gündüzleri.

Bu yüzden yemek vakti, o, terk eder bizleri.)

Adam, hayret içinde gitti hemen “Fudayl”e.

Dedi: (Kusura bakma, hayret ettim bu hâle.

Bir yanda namâz oruç, bir yanda harâmîlik.

Ömrümde böyle bir şey, bu gün görüyorum ilk.)

Dedi: (Doğru kardeşim, gerçekten tuhaf bir hal.

İnşallah bu işlerden kurtulur bir gün Fudayl.)

Bir gün, yine bir kervan, mola verdi orada.

Bir yolcu, şu âyeti okurdu o arada:

"Vakit gelmedi mi ki, düzelsin bu halleri?

Allah'ın zikri ile yumuşasın kalpleri."

“Fudayl”, bulunuyordu o an yol kenârında.

Adamın okuduğu âyeti duydu o da.

Bu Allah kelâmından, duygulandı be gâyet.

Ve hattâ tövbesine sebep oldu bu âyet.

Ona cevap olarak, dedi ki kalbi ile:

"Geldi, geldi o vakit ve hattâ geçti bile."

Kendinden geçmiş halde, oradan ayrılarak,

Girdi bir harâbeye, Rabbinden utanarak.

Bir müddet sonra yine, yola çıktı o kervan.

Lâkin korkuyorlardı “Fudayl”e soyulmaktan.

Derlerdi ki: (Fudayl'in yolu üzerindeyiz.

Acabâ soyulmadan geçebilecek miyiz?)

“Fudayl”, olduğu yerden işitti bu sözleri.

Seslendi: (Ey yolcular, müjdelerim sizleri.

Gâyet rahat olarak geçiniz bu yollardan.

Zîrâ Fudayl vazgeçti, kervanları soymaktan.

O, şimdi pişmân oldu bütün yaptıklarına.

Hâlisen tövbe edip, yöneldi Allah'ına.

Nasıl kaçardınızsa siz önce, o kimseden,

Bu günden sonra artık, o kaçacak sizlerden.)

Sonra, o memleketin her yerini gezerek,

Bildirdi tövbesini, herkese söyliyerek.

Aldığı o malları, ödeyip fazlasıyle,

O hak sâhiplerinin, helâllaştı hepsiyle.

Yalnız “Ebyurd” şehrinde vardı ki bir yehûdî,

O, helâl etmiyordu, hakkını alsa dahî.

Ona, fazlası ile verdiyse de para, mal,

Yine de etmiyordu hakkını ona helâl.