54 - NÛMÂN-I TİLEMSÂNÎ (Rahmetullahi Aleyh)

RESÛLULLAHIN YARDIMI

"Nûmân-ı Tilemsânî" adında velî bir zât,

Yazdığı bir kitapta, anlatıyor ki bizzât:

Altıyüz elliyedi senesinde, Mısır'dan,

Seçkin bir cemâatle, yola çıktık bir zaman.

O gün akşama kadar, yol yürüdük bir müddet.

İçmek için suyumuz tükenmişti nihâyet.

Çölde, "Su” aramaya dağıldık biz bu defâ.

Ben de bu maksat ile, yürüdüm bir tarafa.

Yorgunluktan, bir uyku bastırdı beni birden.

Kendimi tutamayıp, uykuya daldım hemen.

"Nasıl olsa giderken beni uyandırırlar".

Diye düşünerekten, uyukladım bir miktar.

Uyanınca gördüm ki, yapayalnız kalmışım.

Ne kâfilemiz vardı, ne de bir arkadaşım.

Başladım titremeye karanlıkta korkudan.

Ve ne yapacağımı, bilemiyordum o an.

"Kâfilemden bir eser bulurum” ümîdiyle,

Seğirttim sağa sola, telâş ve üzüntüyle.

Ve lâkin ne bir eser, ne de iz bulamadım.

Sonunda yorgunluktan, atamadım bir adım.

Uykusuzluk, susuzluk, korku ve yorgunluktan,

Âdetâ ümîdimi kesmiştim hayâtımdan.

Çâresizlik içinde, bağırdım: (Yâ Muhammed!

Bu korkunç, ıssız çölde, sen yetiş eyle medet.)

Tam o anda, bir “Işık" peydâ oldu âniden.

Ve beyaz elbiseli bir kimse çıktı birden.

El ele tutuşarak, yürüdük onun ile.

Bendeki o korkudan, kalmadı eser bile.

Onu öyle sevdim ki, ancak olur o kadar.

Hayâtımın en güzel ânı idi o anlar.

Az bir yol yürüyünce, yetiştik kâfileye.

Lâkin sevinemedim, onları buldum diye.

Zîrâ öyle biriyle, berâber idim ki ben,

Unutmuştum derdimi onun güzelliğinden.

Sonra o buyurdu ki: (Ümmetimden bir kişi,

Benden medet isterse, hallolur derhal işi.)

O zaman anladım ki, hayrân olduğum bu zât,

Bizim Peygamberimiz, “Resûlullah”mış bizzât.

Daha sonra, yanımdan ayrılıp döndü geri.

“Nûr” şeklinde yükselip, girdi gökten içeri.

Bu zât buyuruyor ki: (İyi dost ve arkadaş,

İnsanı, doğru yola getirir yavaş yavaş.

"Ben iyi miyim?" diye, edersen eğer merak,

Kiminle arkadaşlık ediyorsun, ona bak.

“İyiler”le olursan, sen de "iyi" olursun.

“Bozuklar”ın yanında, sen dahî bozulursun.

Çünkü kalp, karşısında kim varsa, ona kayar.

Yâhut da onun kalbi, meyl edip sana akar.

Velhâsıl kurtulmanın, bir tek çâresi vardır.

O da, “Kurtulanlarla berâber bulunmak”tır.)