38 - EBÜL ABBÂS-I MÜRSÎ (Rahmetullahi Aleyh)

BİR KERÂMET

“Ebül Abbâs-ı Mürsî”, hal ehli bir velîydi.

Büyük insan olduğu, her hâlinden belliydi.

Bir gün, talebesinden “Beş kişi”yi alarak,

Yolculuğa çıktılar hepsi yaya olarak.

O ara, kendisine sordu ki bâzı zevât:

“Efendim, bu seferden acabâ nedir murat?”

Gösterip yanındaki o beş talebesini,

Buyurdu ki: “Bunların, defnetmektir hepsini.”

Soranlar, bu cevaptan bir şey anlamadılar.

Onlar da ayrılarak, yola revân oldular.

Yolculuk esnâsında, o “Beş kişi”, gerçekten,

Hastalanıp, beşi de öldüler çok geçmeden.

“Ebül Abbâs”, onları defn edip, sonra yine,

Seferden, tek başına döndü memleketine.

İnsanlar öğrenince olan bu hâdiseyi,

Onun büyüklüğünü, bildiler daha iyi.

İskenderiye halkı, düşmânın hücûmundan,

Korkup, silâhlanmaya başladılar bir zaman.

Sonra, “Ebül Abbâs”a durumu ettiler arz.

Cevâben buyurdu ki: “Korkmayın, bir şey olmaz.

Ben sizin aranızda bulunduğum müddetce,

Düşmânlar, size zarar yapamazlar zerrece.”

Hakîkaten hayatta oldukça bu velî zât,

Yapamadı düşmânlar, onlara bir mazarrat.

Vaktâ ki vefât etti Allah dostu bu velî,

O zaman girdi şehre, o düşmân kuvvetleri.

Bir gün de, biri geldi bu zâtın huzûruna.

Bildiği ilimlerden, bahsetti biraz ona.

Onsekiz din ilminde, var idi ihtisâsı.

Lâkin yoktu üstünde, bir “Tevâzû” libâsı.

Bilâkis, edindiği  ilimle öğünerek,

Konuştu, kendisini ondan üstün görerek.

“Ebül Abbâs-ı Mürsî”, tevâzû, hayâ, edeb,

Gösterip, o kimseyi sessizce dinledi hep.

O, sözünü bitirip, dedi ki: “İşte böyle.

Şimdi biraz sen konuş, bir şeyler bul da söyle.”

O zaman Ebül Abbâs, o kimsenin kibrinden,

Müteessir olarak, buyurdular ki hemen:

“Ey bunun gurûruna sebep olan bilgiler!

Onun hâfızasından silinin birer birer.”

O böyle buyurunca, onun hâfızasında,

Ne kadar “Bilgi” varsa, silindiler ânında.

Kendi adını bile, hattâ o unutarak,

Şehrin sokaklarında, dolaştı aylak aylak.

O, onun bu hâline acıyıp pek ziyâde,

“Namâz sûreleri”ni etti ona iâde.

O, ölünceye kadar, bu hâliyle kaldı hep.

Bu hâle düşmesine “Gurûr”u oldu sebep.”

Hele “Velî”ye karşı olursa kibir, gurur,

Dünyâ ve âhirette, bulunmaz rahat, huzûr.

Çünkü onlar, Allahın sevdiği dostudurlar.

Onların hürmetine nefes alır bu kullar.