35 - EBÜL HÜSEYN EL VERRÂK           (Rahmetullahi Aleyh)      

KÖTÜLÜĞE İYİLİK

“Ebül Hüseyn el Verrâk”, âlim ve evliyâdan.

Âhirete yönelip, el çekmişti dünyâ'dan.

Yakın ve dostlarına, ederdi çok nasîhat.

İsterdi ki her kişi, olsun mes’ud ve rahat.

Sıkıntıda görseydi eğer bir müslümânı,

Yardımına koşardı her ne ise imkânı.

Bir kişi, kendisine kötülük yapsa bile,

O, yine iyilikle ederdi mukâbele.

Sırf kendi nefsi için, kimseye kızmazdı hiç.

“Allah için” olurdu, onda öfke ve sevinç.

Kötülük yapsa idi, bir kişi kendisine,

O gidip, o kimseden özür dilerdi yine.

Bir mü’mine “Soğukluk” duysa idi o şâyet,

Onun gitmesi için, ederdi sa’y-ü gayret.

Derdi ki: “Her müslümân, mahbûbudur Allahın.

Sonu tehlikelidir, ona soğuk duranın.”

Özür dileyenleri, affederdi muhakkak.

Derdi ki: “Affetmeyi, seviyor cenâb-ı Hak.

Öyle affetmeli ki insan din kardeşini,

Unutmalı tamâmen onun fenâ işini.”

Derdi ki: "Ey insanlar, olmayın ki gaflette,

Yarın her işinizden, hesap var âhirette.

En kıymetli anları şudur ki ömrümüzün,

Rızâsına muvâfık geçmiştir Rabbimizin.

Kardeşlerim, insanlar mahşerde “Âh vâh” ile,

Mutlak pişmân olacak, Cennette olsa bile.

Derler: “Keşke bir ânı, boşa geçirmeseydim.

Keşke bir kere daha fazla Allah deseydim.”

Dediler: “Bir insanın, iyi veyâ kötüsü,

Ne ile belli olur, nedir bunun ölçüsü?”

Buyurdu: “Hak indinde üstünlüğü bir kulun,

“Takvâsıyle” bellidir, ölçüsü budur bunun.

Zîrâ takvâ sâhibi, korkar Hak teâlâdan.

Sarılır ibâdete, kaçınır her günâhtan.

Onun, “Allah korkusu” sinmiştir yüreğine.

Hangi halde olsa da, günâha girmez yine.

Allahtan korku hâli, şuna benzer ki onun,

Annesinden korkması gibidir bir çocuğun.

Annesi azarlasa, dövse de onu, yine,

Daha fazla sarılır o çocuk annesine.”

Bir gün de buyurdu ki: "Uyanın ey insanlar!

Bilin ki, ömrünüzün sonunda bir “Ölüm” var.

Bizden önce gelenler, hani, nerde şu anda?

Öldüler her birisi, beklenmedik zamanda.

“Kötü insanlar” ile kurmayın münâsebet.

Zîrâ geçer onlardan size dahî bir zulmet.

“İyiler”le olmaya çalışın ki çok zaman,

Size de geçsin biraz onların ihlâsından.

Kim haram karşısında, kapatırsa gözünü,

“Îmân” ile doldurur Allah onun gönlünü.

Küçük günâh işleyen, alışır büyüğüne.

Ona devam eden de, düşer küfrün içine.

İnsan, nefse aldanıp, günâh işlerse şâyet,

Pişmân olup, Rabbinden istemeli mağfiret.

Zîrâ tövbe ederse bir kul hâlis olarak,

O kulun günâhını, affeder cenâb-ı Hak."