32 - İMÂM-I ŞÂFİÎ (Rahmetullahi Aleyh)

İNSANLARI RÂZI ETMEK

"İmâm-ı Şâfiî"ye gelerek bir gün bir zât,

Dedi: (Eder misiniz bana biraz nasîhat.)

Buyurdu ki: ("Dünyâ"ya hiç bağlama kalbini.

Zîrâ bu, birgün biter, düşün âhiretini.

Çok yıl ömür sürsen de sen bu dünyâ evinde,

"Sonsuz" yaşıyacaksın, âhiret âleminde.

Ve ne kadar uğraşsan, zorlasan da nefsini,

Tam râzı edemezsin insanların hepsini.

Öyleyse, sen Rabbini, tam râzı etmeye bak.

Zîrâ böyle olmanı istiyor cenâbı Hak.

Senden râzı olsa da, eğer bütün insanlar,

Rabbimizin rızâsı yok ise, neye yarar?

Sâdece Hak teâlâ severse seni şu an,

Gam değil, bütün dünyâ olsa da sana düşmân.)

Ricâ etti o kişi: (Söyleyin biraz daha.)

Buyurdu: (Rabbine dön, hâlis kul ol Allaha.

Senden zengin olanı, kıskanma, etme haset.

Dinde, senden ilerde olanlara gıbta et.

Zîrâ sana mahşerde, budur lâzım olacak.

Malın, paran çok ise, vârislere kalacak.

"Aklı olan", aldanmaz dünyâ mâl-ü mülküne.

Hazırlanır durmadan, hep âhiret gününe.

Bilir ki, dünyâ fânî ve sonsuzdur âhiret.

Ebedîyi, fânîye tercîh eder o elbet.)

Nasîhat istemişti yine bir gün başkası.

Buyurdu ki: (Temin et "ilim", "amel", "ihlâs"ı. 

Zîrâ bunlar giderir, kalbindeki hüzünü.

Ve bunlardır mahşerde, güldürecek yüzünü.

Ortak ol, dostlarının sevincine, derdine.

Hatâsını görürsen, söyle yalnız kendine.

Zîrâ "sâdık arkadaş", gıybet etmez dostunu.

Başkası gıybet etse, susturur hemen onu.

"Dünyâ" ile "âhiret", zıddır birbirlerine.

Birinden uzaklaşan, yaklaşır diğerine.

Dünyâ muhabbetiyle, Rabbimizin sevgisi,

Bir kalpte, bir arada bulunmaz her ikisi.

“Dünyâ”, hiç sevmediği nesnelerdir Allahın.

Hem de "Dünyâ sevgisi", başıdır her günâhın.

Gurur ve kibir dahî, addedilir dünyâ'dan.

Yalnız ahmak olanlar, lezzet alır bunlardan.)

Bir gün de, bir mü’mine ediyorken nasîhat,

Buyurdu: ("Âhiret"tir esas gâye ve maksat.

Kim gâye edinirse, her işinde "İhlâs"ı,

Azîz olur her zaman, budur işin esâsı.

Rabbini sevdiğini söylüyorsun ey insan!

Bu, nasıl sevgidir ki, edersin Ona isyân?

Seven, hiç sevdiğini getirir mi gazaba?

Bil ki günâh işliyen, dûçâr olur azâba.)