31 - ABDÜL'AZÎZ DÎRÎNÎ (Rahmetullahi Aleyh)

NASÎHATLARI

"Abdül’azîz Dîrînî", büyük bir evliyâdır.

Yazdığı bir eserde, şöyle buyurmaktadır:

(Yâ Rabbî, sen tanıttın bize kendi zâtını.

Ve saçtın üstümüze lütuf ve ihsânını.

Nîmetinin deryâsı, büyüktür pek ziyâde.

Onlardan, her an için ederiz istifâde.

Halk eyledin sen bizi, "Mü’min" anne babadan.

Bir nîmet var mıdır ki, büyük olsun o bundan?

Tam "Sıhhatli" olarak getirdin bu âleme.

Senin bu ihsânların, gelmez yazı, kaleme.

En büyük nîmetin de, şudur ki yâ ilâhî!

Râzı olduğun yolu gösterdin bize dahî.

"Sevdiğin kulları"nı, tanıttın bize yine.

Ve bizi dâvet ettin, ebedî Cennetine.

Bize emrettinse de, bâzı ibâdetleri,

Bizedir hep onların, bütün "fâide"leri.

Yine bâzı şeyleri, ettinse bize yasak,

"Zararlı" olduğundan, haram kıldın muhakkak.

Onların yapılması, kolaydır hem de bize.

Lâkin biz nefse uyup, zulm ettik kendimize.

Yâ Rabbî, çok ise de isyân ve günâhımız,

Lâkin günâhımıza, çoktur pişmânlığımız.

Yâ Rabbî affet bizi, îmân ettik biz sana.

Lâkin âsî nefsimiz, aldattı bizi fenâ.

Bize, "Güzel" gösterdi günâh ve haramları.

Biz, nefse aldanarak işledik hep onları.

Sen de, cezâ vermekte acele etmeyince,

Biz, bundan da yüz bulduk ve şımardık iyice.

Affına güvenerek, sana isyân eyledik.

Nefsimiz de bizleri, günâha etti teşvîk.

Halbuki bilirdik ki, çoksa da mağfiretin,

Fakat azâbın dahî, çetindir gâyet senin.

Bunları bile bile, aldandık nefsimize.

Sonsuz merhametinle, yine sen acı bize.

Gerçi biz, sana karşı çok isyân ettik, fakat,

Af için, biz yine de, isteriz senden imdât.

Yâ Rabbî, mahşer günü, hesap için "Mîzân"a,

Varmaya, bu günâhla yüzümüz yoktur sana.

Eğer af etmez isen bizi ey Allahımız!

"Cehennem ateşi"ne, hiç yoktur tâkatımız.

Yâ Rabbî, sen bizleri eyle af ve mağfiret.

Zîrâ senin affının, sınırı yoktur elbet.

Sen bize, "Akl-ı selîm" ve "Yakîn" eyle ihsân.

Sana ibâdet edip, yapmıyalım hiç isyân.

Çıkarıp kalbimizden bu “Dünyâ sevgisi”ni,

Doldur onun yerine, kendi muhabbetini.

“Âhiret derdi” ile, dertlendir bizi esas.

Zîrâ bu dert yanında, başka şey dert sayılmaz.)