30 - ABDÜLVEHHÂB-I ŞA'RÂNΠ         (Rahmetullahi Aleyh)     

HELÂL LOKMA YEMELİ

"Abdülvehhâb Şa’rânî" buyurur: (Bir yaz günü,

Ziyârete gitmiştim, bir islâm büyüğünü.

Girince selâm verdim, o aldı selâmımı.

Sonra yüzüme bakıp, suâl etti adımı.

“Abdülvehhâb” deyince, dedi ki: (Senelerdir,

Seni görmek isterdim, geç otur, işte sedir.)

Sonra tutup elimi, öyle sıktı ki benim,

Sanki bir mengeneye sıkıştı o an elim.

Dedim ki: (Çok büyük bir kuvvete sâhipsiniz.

Halbuki bana göre, yaşlısınız hayli siz.)

Dedi ki: (Bak evlâdım, elimdeki bu kuvvet,

Tâ gençliğimden beri aynıdır, îtimad et.

Zîrâ hep "Helâl lokma" kazanıp, onu yedim.

O helâl lokmalardan, hâsıl oldu kuvvetim.

“Yüzkırküç” yaşındayım hem dahî şu anda ben.

Hiçbir gün ayrılmadım, helâl lokma yemekten.

Lâkin bu gün, mâlesef "Kötü" olmuş insanlar.

Helâl-haram demeden, yiyorlar ne bulsalar.

İnsanlar arasından, kalkmış sevgi, muhabbet.

Çirkin olan haramlar, olmuş "Moda" ve "Âdet".

Belâlar karşısında, yok "Tevekkül" ve "Sabır".

Dîne karşı insanlar, olmuşlar kör ve sağır.

Allahın takdîrine, yok "tevekkül" ve "rızâ".

Dünyâlık sebeplerle, ederler kavga, nizâ.

Ey oğlum, kötülerin hâli böyle velhâsıl.

Şimdi, “İyi insan”ı anlatayım ben asıl.

O, okuyup öğrenir, önce ilmihâlini.

Sonra da, buna göre düzeltir her hâlini.

Eğer günâh işlerse, üzülür, kalbi yanar.

O, çıkmaz hâtırından, tâ ölünceye kadar.

"İyi iş" yapsa dahî, kusurlu, noksan bulur.

Hattâ onu unutup, hiç hâtırlamaz olur.

Gece gündüz, kendini, hep çeker ki hesâba,

Düşmesin âhirette Cehenneme, azâba.

"Dünyâ" düşüncesini, söküp atar içinden.

Kurtulmaya çalışır, Cehennem ateşinden.

Gönlünden, tam olarak atar "Uzun emel"i.

Zîrâ iyi bilir ki, çok yakındır eceli.

Kötü bilmez kimseyi, aslâ yapmaz "Sû-i zan".

Bunun çirkinliğini, bilmiyor çoğu insan.

Halbuki bir müslümân, çok nâfile ibâdet,

Yaparak, ömür boyu eylese buna gayret,

Bunlardan kazandığı o sevapları, yine,

Meselâ terâzînin koysalar bir gözüne,

Öbürüne de, bir tek "Sû-i zan" seyyiesi,

Konulsa, ağır gelir bu günâhın kefesi.

Çünkü “Kul hakkı” olup, vebâli çok büyüktür.

Âhirete kalırsa, tahammülü zor yüktür.