22 - MUHAMMED BİN ESLEM (Rahmetullahi Aleyh)

AZAP ÇOK ÇETİN

“Muhammed bin Eslem” ki, evliyâ-yı kirâmdan.

Pek ziyâde kaçardı şüpheli ve haramdan.

“Riyâ”dan da çok fazla sakınırdı kendini.

Hep gizli yapıyordu gece ibâdetini.

“Allah için” ağlayıp, yaş dökerdi gözünden.

Rabbinden çok korktuğu, okunurdu yüzünden.

Yemezdi başka bir şey, “Arpa ekmeği” hâriç.

Devamlı hüzünlüydü, kahkaha etmezdi hiç.

Nişâbur’a gelmişti, bir işini görmeye.

Koşuştu herkes ondan bir şeyler dinlemeye.

Sohbetini dinliyen insanlardan, nihâyet,

Tam "Ellibin kişi"ye, nasîb oldu hidâyet.

Abdullah bin Tâhir ki, Horasan vâlisiydi.

Çok güzel, yakışıklı, nûr yüzlü birisiydi.

Bir ara, Horasan’dan gitmişti Nişâbur’a.

Halk, onu görmek için, dökülmüştü yollara.

Kendisini görmeye gelince hep ahâli,

Sonunda, bir husûsu merak etti bu vâli.

Dedi: “Beni görmeye, bu gelenlerden hâriç,

Tanınmış kimselerden, gelmiyen kaldı mı hiç?”

Dediler ki: “Gelmiyen, iki zât kaldı ki hem,

Ahmed ibni Harb ile Muhammed ibni Eslem.”

“Ne için gelmediler?” diye sordu o vâli.

Dediler: “Bu ikisi, âlimdir hem de velî.

Allah adamıdırlar, ibâdet ederler hep.

Rablerinden gayriyi, etmezler aslâ talep.

Halk ile ilgileri olmuyor pek o kadar.

Dünyâ adamlarıyla olmazlar alâkadar.”

Vâli dedi: “Öyleyse biz gidelim onlara”.

Gittiler berâberce, İbni Harb’e evvelâ.

O, vâliyi görünce, buyurdu ki: “Evet siz,

İşittiğimizden de daha güzelmişsiniz.

Duymuştum sîmânızın çok güzel olduğunu.

Şimdi de hakk-ul yakîn gördüm ve bildim bunu.

Şimdi, size yakışan şudur ki, güzelsiniz.

Bunu, "günâh kiri"yle sakın kirletmeyiniz.

Nice güzel yüzlüler vardır ki böyle işte,

Günâhı sebebiyle, yanacaktır "Ateş"te.”

"Abdullah bin Tâhir"e, "İbni Harb"ın sözleri,

Öyle tesir etti ki, yaşla doldu gözleri.

Oradan da, "Muhammed bin Eslem"in evine,

Gittiyse de, o kapı açılmadı kendine.

Dedi ki: “Yâ ilâhî, ben günâhkâr bir kulum.

O ise, çok sevdiğin bir zâttır, biliyorum.

Biz, dünyâ'ya bulaştık, o, dünyâ'dan kaçtı hep.

Onun yükselmesine, bu oldu zâten sebep.

Ben onu, senin için seviyorum pek fazla.

Hizmetçisi olmaya, lâyık değilim aslâ.

Onun hürmeti için, yâ Rabbî affet beni.

Nasîb et, işiteyim tek bir nasîhatini.”

Cumâ namâzı için çıkar çıkmaz evinden,

Kapıda bekliyordu, öptü iki elinden.

Buyurdu ki: “Ey vâli, öleceksin sen dahî.

Hiç günâh işleme ki, azap çetin Vallahi.

Her ne ki işlediysen dünyâ'da sevap, günâh,

Hepsinin hesâbını, soracak senden Allah.

Bakmazlar âhirette, senin vâlîliğine.

Hesâbı veremezsen, yazık olur kendine.”