21 - HAMDÛN-U KASSÂR (Rahmetullahi Aleyh)

NİÇİN TESİR ETMİYOR?

Nişâbur’da yetişmiş olan “Hamdûn-u Kassâr”,

Velî olup, kendinden feyz alırdı insanlar.

Dediler: “Eskilerin sözleri, acep neden,

Daha çok tesirliydi, bizimkine nisbeten?”

Buyurdu: O velîler, söylerdi “Allah için”.

Aslâ konuşmazlardı, hiç niyet etmeksizin.

Onlar, her sözlerinde, gözettiler bunu hep.

Nefsânî söylemekten, ettiler hayâ, edeb.

Biz ise, konuşurken, karışıyor nefsimiz.

Onlar gibi ihlâslı olmuyor sözlerimiz.

İnsanlar tarafından görmek için iltifât,

Veyâ koparmak için dünyâlık bir menfaat,

Bu bozuk niyetlerle söylerse eğer biri,

Elbette dinliyene, olmaz iyi tesiri.”

Bir kimse de, nasîhat isteyince kendinden,

Buyurdu: Sinirlenme "dünyâ için" katiyyen.

Kimde iyi bir haslet görürsen, yaklaş ona.

Ki, onun bu huyundan, bulaşsın biraz sana.

Şu iki nasîhati bırakma aslâ elden.

Âlimlerle sohbet et, uzaklaş câhillerden.

Kendi kusurlarını, gâyet iyi gör, ama,

Görme gayrininkini, yum gözünü, ol "âmâ".

“Dünyâ muhabbeti”ni kalbine sokma sakın.

Zîrâ dünyâ sevgisi, başıdır her günâhın.

Girer ise bir kalbe eğer dünyâ sevgisi,

Çıkıp gider o kalpten, “Âhiret düşüncesi”.

Zîrâ bu iki sevgi, zıddır birbirlerine.

Birisi kalbe girse, yer kalmaz diğerine.

Bu, aynen şuna benzer, düşünün ki bir bardak,

İçinde “Su” yok ise, “Hava” vardır muhakkak.

Eğer "Su" doldurursan bu bardağa tamâmen,

İçindeki o "Hava", dışarı çıkar hemen.

Yâni biri girince, çıkıp gider öteki.

Bir anda, ikisine yer olmaz elbette ki.

Hak teâlâ, kalpleri yarattı kendi için.

Başka şeyler girerse, olur kötü ve çirkin.”

Buyurdu ki “Bir kimse, hayâ etse Allah’tan.

Allah da, hayâ eder ona "azap yapmak"tan.

Eğer Hak teâlâya ederse çok itâat,

Onun dahî sözünü, dinler cümle mahlûkât.

Eğer o korkar ise Allahü teâlâdan,

Cümle mahlûkât dahî, çekinir, korkar ondan.

O azîz tutar ise Rabbinin her emrini,

Allah da, azîz tutar mahşerde kendisini.

Eğer hizmet ederse yaşlılara genç iken,

Yaşlanınca, ona da bulunur hizmet eden.”

Yine bir genç, nasîhat istedi bir gün ondan.

Buyurdu ki: “Çok sakın, zararlı arkadaştan.

Zîrâ vardır insanın üç azılı düşmânı.

Bunlar, “Nefis” ve “Şeytân”, bir de “Kötü yârân”ı.

Bu üçünden, en fazla sana zararlı olan,

“Kötü arkadaş”tır ki, iyi sakın onlardan.

Sapıkların yazdığı bir "kitap", bir "neşriyât",

Kötü arkadaştır ki, evlâdım aman dikkat!

Boş vakit geçirmene sebep olan ne ki var,

Onlar da, senin için bir düşmândır âşikâr.

Bunlar, “Arslan”dan dahî vahşî ve zararlıdır.

O, canını alsa da, bunlar dînini alır.”