17 - AHMET BİN HARP (Rahmetullahi Aleyh)

NASIL RAHAT UYUNUR?

“Ahmet bin Harp” vardı ki, Allah adamlarından.

Şiddetle kaçınırdı, her günâh ve haramdan.

Rabbine, gece gündüz yapardı çok ibâdet.

Günâh işlememeye, ederdi sa’yü gayret.

Ömründe, hiçbir gece uyumadı tamâmen,

Bunu soranlara da, şöyle derdi cevâben:

“Bir kul ki var önünde, ya "Cehennem", ya "Cennet",

Ya ebedî azaplar, ya da sonsuz seâdet.

Ölünce, hangisine gidecek, yok bilgisi.

Bu insanın, yatmakla olur mu bir ilgisi?

“Ateş” mi, “Seâdet” mi, henüz belli değildir.

Bu kişi nasıl yatar, nasıl uyuyabilir?”

Derdi ki: Ey insanlar, bu toprak, yâni bu yer,

İki kısım kimseye, hayretle nazar eder.

Biri şu kimsedir ki, gâfil olur “Ölüm”den.

Rahatça yatar uyur, ölümü düşünmeden.

Halbuki toprak, ona, lisân-ı hâli ile,

Seslenir ki: "Ey insan, kulak ver, beni dinle.

Şu rahat yatağına girip uyursun, lâkin,

Bilmezsin ki, sür’atle yaklaşıyor ecelin.

Yakında, sen de ölüp gireceksin içime.

Nâzik tenin çürüyüp, olacak lime lime.

Böyleyken, sen nasıl da rahatça uyuyorsun?

Bu korkunç hakîkati niçin düşünmüyorsun?”

Öbürü, uğraşır hep hırsla dünyâ işiyle,

Bir arâzi yüzünden, hasımdır kardeşiyle.

Lisân-ı hâli ile toprak der ona dahî:

“Ey kişi, sen de bir gün öleceksin Vallahi.

Zîrâ bu kavgasını yaptığın arâzinin,

Önceki sâhipleri nerdedir, bilir misin?

Hepsi ölüp çürüdü, almıyorsun hiç ibret.

Senin de âkıbetin, olacak öyle elbet.”

Derdi ki: Çözemedim şu garip bilmeceyi.

Birine “Gündüz” dense, o, hâtırlar “Gece”yi.

Ne kadar şaşılır ki, “Cennet” denilse ona,

“Cehennem”in varlığı, hiç gelmez hâtırına.

Halbuki Vallahi var, Billahi var Cehennem.

Hem de, insanlar için yanacak ebediyyen.”

Buyurdu: “Bir insan ki, erişmiş kırk yaşına.

Gitmiş gücü kuvveti ve ak düşmüş saçına.

Hattâ hacca da gidip, Kâbeyi etmiş tavâf.

Buna rağmen gafletten uyanmazsa, ne tuhaf.

O, hâlâ “Oyun” ile geçirirse ömrünü,

Ve hiç düşünmez ise sonunu, ölümünü,

Ne kadar acınacak bir haldedir o insan.

Eceli yaklaşmış da, o, hâlâ eder isyân.”