15 - EBÜL HASAN HARKÂNÎ (Rahmetullahi Aleyh)

BENİ ANIN!

“Hazreti Bâyezid”in, en baş talebesiydi.

O zamanda yaşıyan velîler incisiydi.

Uzun boylu ve güzel, alnı geniş idi hem.

İri gözlü ve kumral bir zât idi mükerrem.

Bir gün bâzı kimseler, çıkarken bir sefere,

Birini gönderdiler “hazreti Harkânî”ye.

Gelip dedi: (Efendim, çok korkulu bu yollar.

Bir duâ öğretin de, kurtulsun okuyanlar.)

Buyurdu: (Hâtırlayın o an Ebül Hasen'i.

Kurtarır Hak teâlâ hem onları, hem seni.)

Gelip haber verince, dediler: (Nasıl olur?

Onu hâtırlamakla, insan nasıl kurtulur?)

Az sonra eşkıyâlar, kestiler yollarını.

Biri hâriç, hepsinin aldılar mallarını.

O kurtulan kişiye, gelip şöyle sordular:

(Niçin senin malına, bunlar dokunmadılar?)

Dedi: (Ebül Hasen'i getirdim hâtırıma.

Onun için bir zarar gelmedi mallarıma.)

Daha sonra toplanıp, hep geriye geldiler.

“Hazreti Harkânî”ye durumu arz ettiler.

Dediler ki: (Efendim, hepimiz "Allah!" dedik.

Ve lâkin malımızın tamâmını kaybettik.

İçimizde sâdece "Sizi andı” bu kişi.

Kurtuldu onun malı, anlamadık bu işi.)

Buyurdu: (Hak teâlâ, "Günâhkâr bir ağız" la,

Yapılan duâları, müstecâb kılmaz aslâ.

Siz, günâhkâr ağızla, Allah'a yalvardınız.

Kabûl olunmayınca, ziyân oldu malınız.

Bu ise, “Beni anıp” bir yardım isteyince,

Rabbime, onun için duâ ettim hemence.

"Günâhsız ağız" ile yaptığımdan duâyı,

Hak teâlâ da ondan def etti bu belâyı.)

Bir günkü sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!

Günâh işlemeyin ki, âhirette hesap var.

"Ben bugün, Allah için ne yaptım?" diye her gün,

Kendine hesap sor ki, azalsın günâh yükün.

Zîrâ Peygamberimiz, buyurur ki: (Şimdiden,

Görün hesâbınızı, hesâba çekilmeden.)

Soracak Hak teâlâ, girince kabre yarın:

(Nasıl para kazanıp, nerelere harcadın?

Ve nerede eskitip, yordun bu vücûdunu?)

Cevap hazırlayın ki, soracak Allah bunu.

Hazreti Ömer bile, sorarmış kendine hep.

Dermiş ki: (Allah için, ne yaptın bu gün acep?)

Bu gün, amellerini kim yaparsa ihlâsla,

Ona, mahşer gününde üzüntü olmaz aslâ.)