14 - EBÜL HASEN BÜŞENCÎ (Rahmetullahi Aleyh)

ÇÂREYİ BÖYLE BULDU

Evliyâ-yı kirâmdan, “Ebül Hasen Büşencî”.

Doğru yola getirdi, nice yaşlı ve genci.

Zamanında bir “Çiftçi” vardı ki Nişâbur'da,

Merkebini kaybedip, aradı şurda burda.

Lâkin bulamayınca, kala kaldı bî-çâre,

Düşünüp, en nihâyet buldu buna bir çâre.

Sordu ki: (Nişâbur'da Allah'a yakın olan,

Kim ise, hânesini gösterin bana şu an.)

Dediler: (Ebül Hasen Büşencî'dir o kişi.)

O zâtın kapısını, gidip çaldı o çiftçi.

Kapı açıldığında, dedi ki o "Velî"ye:

(Sen çaldın merkebimi, getirip ver geriye.)

Buyurdu ki: (Kardeşim, hiç tanımam ben sizi.

Bir başkası almasın sizin merkebinizi?)

Dedi: (Sen almadınsa, peki nerde bu hayvan?

Sen onu bulmadıkça, geri gitmem buradan.)

“Ebül Hasen” baktı ki, çattı olmaz birine.

Ellerini kaldırıp, duâ etti Rabbine:

(Yâ Rabbî, hâlimizi, en iyi sensin bilen.

Halâs et bu kulunu, bu kimsenin elinden.

Nerdeyse, bir an önce buldur da merkebini,

Hakîkati anlayıp, çeksin benden elini.)

O ara biri geldi, bitmeden duâ hemin,

O çiftçiye dedi ki: (Gel, bulundu merkebin.)

O zaman çiftçi dönüp, dedi: (Yâ Ebel Hasen!

Ben de biliyordum ki, almadın merkebi sen.

İstedim, bir yardımın olur belki bu kula.

Bu sebepten tevessül etmiştim ben bu yola.

Yanınıza gelmekte, niyetim buydu zâten.

Murâdım hâsıl oldu, bulundu hakîkaten.

Çok iyi anladım ki, büyüklerin yanına,

Ne niyetle gelirse, kavuşur insan ona.)

Vaktâ ki vefât etti “Ebül Hasen Büşencî”,

Kabrini ziyârete, geldi fakir bir kişi.

Bu mübârek “Velî”yi vesîle ederek hep,

Allahü teâlâdan, "dünyâlık" etti talep.

O gece, rüyâsına girerek “Ebül Hasen”,

Buyurdu ki: (Dün beni, ziyâret eyledin sen.

Ve lâkin hep "Dünyâlık" istedin, niye acep?

Bunlar için, bizleri bir daha yapma sebep.

Duâ edecek isen bizim vesîlemizle,

"Ateşten halâs”ı ve "Cennet”i talep eyle.

Talep etmek var iken ebedî kurtuluşu,

İstemeye değer mi, dünyâlık üç kuruşu?)

Kendisinden nasîhat istiyen birisine,

Buyurdu ki: (Güvenme Rabbinden gayrisine.

"Maddî menfaat" için, bir kula az muhabbet,

Hakîkî mü'min için, ne de büyük bir gaflet.

Zîrâ seni yaratan, biliyor seni yine.

Yakışır mı gidesin Ondan gayri birine?)