14 - EBÜL HASEN BÜŞENCÎ (Rahmetullahi Aleyh)

DÜNYÂ, İKİ GÜNDÜR

“Ebül Hasen Büşencî” ehl-i ilim, ehl-i hâl.

Eyledi “Tus” şehrinde âhirete irtihâl.

Bir ömrü müddetince, islâma etti hizmet.

“Dünyâ”ya, zerre kadar vermedi ehemmiyet.

Dediler: (Dünyâ nedir, bahsedin bize biraz.)

Buyurdu ki: (Dünyâ'da, aslâ vefâ bulunmaz.

Üzeri "Şeker" kaplı, bir “Zehir"dir o gûyâ.

Çabuk bitip tükenir, olur hayâl ve hülyâ.

"Âhiret" böyle değil, ebedîdir o hayat,

Burada kazanılır, azap veyâ mükâfât.

Onun sonsuzluğuna inanırsa bir insan,

“Dünyâ”ya sarılması, hayrete olur şâyân. 

Yalnız âhiret için yaratıldık biz elbet.

Orada iki yer var, ya "Cehennem", ya "Cennet".

Sosuzdur ikisi de, yok üçüncü bir mahal.

Öyleyse bu “Fânî”ye bağlanmak, ne garip hâl.

O, kulu terk etmeden, davranıp daha evvel,

Kul onu terk ederse, olur bu gâyet güzel.

Bu dünyâ iki gündür, bir "Üzüntü", bir "Sevinç".

Ve lâkin ikisi de tükenir, olur bir "Hiç".

Öyleyse bırakın da bu geçici hayâtı,

Kazanın âhirette, ebedî mükâfâtı.

Bakın, günler geçiyor, ömürler tükeniyor.

Seneler, “Su” misâli hızla akıp gidiyor.

Uzak zannettiğiniz, oluyor hemen yakın.

"Henüz gencim, vakit var" demeyin aman sakın.

Zîrâ buyurdular ki o Resûl-i kibriyâ:

(Dünyâ'da kalacağın kadar çalış buraya.

Ne kadar kalacaksan, âhirette de şâyet,

Ona da, ona göre çalış ve eyle gayret.

Ve Allah'a ne kadar muhtâç isen sen eğer,

Ona da, o kadar çok ibâdet îcâb eder.

Ne kadar dayanırsan Cehennem ateşine,

Öyleyse o kadarcık dal günâhın içine.)

Kardeşlerim, bu dünyâ, "Altın"dan olsa şâyet,

Ne kıymeti vardır ki, elden çıkar nihâyet.

Âhiretin esâsı, "Toprak" da olsa eğer,

Kıymetlidir, çünkü o tükenmez, devam eder.

“Sonsuz” ile “Fânî”yi, bir tutmaz aklı olan.

Birisi hiç yok olmaz, öteki olur vîrân.

Ey insan, bu dünyâ'da "Misâfir"sin bugün sen.

Malın dahî elinde, “Emânet”tir esâsen.

Misâfir, çok dursa da, en son gider evine.

Verilir emânet de, sonunda sâhibine.

Bu dünyâ geçip gider, burası "Dâr-ül firâk".

Hiç kimse, murâdına eremez tam olarak.

Aldanmaz aklı olan, bu "dünyâ-yı denî"ye.

Gönül verir tamâmen, “Âlem-i ebedî”ye.