13 - SEYYİDET NEFÎSE (Rahmetullahi Aleyhâ)

ÜMMÎ, FAKAT ÂLİMDİ

Yediyüz altmışiki mîlâdî senesinde,

Dünyâ'ya teşrîf etti, hem de “Mekke” şehrinde.

Sekizyüz yirmiüçte, bu mübârek hanım zât,

Altmışbir yaşlarında, “Mısır”da etti vefât.

O, "Câfer-i Sâdık"ın gelini olup hem de,

Ömrünün bir kısmını, geçirdi Medîne'de.

Ümmî idi ve lâkin çok hadîs öğrenmişti.

Ve Kur'ân-ı kerîmi, tamâm ezberlemişti.

"Tefsîr" ile "hadîs"te, âlimdi tam olarak.

Onun büyüklüğünü, biliyordu cümle halk.

Gündüz oruç, gece de, hep ibâdet ederdi.

İbâdeti çok sever, üç dört günde bir yerdi.

Bütün insanlar için "Bereket" olduğunu,

Âlimler bildirerek, çok methettiler onu.

Onu vesîle edip duâ ederse bir kul,

Onun bereketiyle, duâsı olur kabûl.

Çünkü onlar, Allah'ın sevgili kullarıdır.

Onların hürmetine her murâdı yaratır.

(Hastam iyi olursa, hallolursa şu işim,

Allah rızâsı için bir kurban keseceğim.

Hâsıl olan sevâbı, Seyyidet Nefîse'ye,

Hediye edeceğim) derse eğer bir kimse,

Yâni böyle bir adak yaparsa biri eğer,

Dileği hâsıl olur, denenmiştir çok sefer.

Veyâhut da "Üç Yâsin" okumak nezredilir.

Hak teâlâ, o kulun murâdı neyse verir.

Bu Mübârek, sonradan evlâdı ve zevciyle,

Yola çıktı, Mısır’a yerleşmek gâyesiyle.

Gelmekte olduğunu hemen haber alarak,

Onu karşılamaya, yollara döküldü halk.

Kendisine çok hürmet ve saygı gösterdiler.

Herbiri, "Bizim eve buyurunuz" dediler.

Bereketlenmek için, demeyip uzak, yakın,

Her yerden, huzûruna geldiler akın akın.

Ziyâretçi sayısı çoğalınca be gâyet,

Yapamaz oldu artık Rabbine çok ibâdet.

Bunun için “Hicâz”a dönmeye verdi karar.

İnsanlar, "Gitme!" diye, ona çok yalvardılar.

Yine "Hayır" deyince onların ısrârına,

Mısır'ın hükümdârı çok ricâ etti ona.

Dedi: (Geniş evim var, şahsıma âit benim.

Orada oturunuz, size hibe eyledim.)

Sultânı kıramayıp, bunu kabûl edince,

Buna, Mısır Sultânı memnun oldu bir nice.

Buyurdu ki: (Öyleyse, beni, ziyâretçiler,

Haftada iki defâ ziyâret eylesinler.

Onlarla, o iki gün yalnız meşgûl olurum.

Sâir zaman, ibâdet yapmayı istiyorum.)

Ve artık çarşamba ve cumartesi günleri,

Kabûl buyuruyordu, ziyâret edenleri.