ŞİİRLERLE MENKIBELER

REHBER İNSANLAR

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

13 - SEYYİDET NEFÎSE (Rahmetullahi Aleyhâ)

İMÂM-I ŞÂFİÎ’YE DUÂSI

 

Seyyidet Nefîse” ki, meşhur idi takvâsı.

Hak teâlâ indinde, pek makbûldü duâsı.

 

Hasta olan birine, etse idi bir duâ,

Onun bereketiyle, bulurdu derhal şifâ.

 

İmâm-ı Şâfiî” de, hasta oldu bir zaman.

Ve hattâ hastalığı, artıyordu durmadan.

 

Hemen bir talebeyi “Seyyidet Nefîse”ye,

Gönderip ricâ etti, "Bize duâ et" diye.

 

O talebe gelerek, bu hâli eyledi arz.

Dedi: (Duâ buyurun, üstâdım hasta biraz.)

 

El kaldırıp, şöylece duâ etti o dahî:

(İmâm-ı Şâfiî'ye şifâ ver yâ ilâhî.)

 

O, dönüp de İmâm’a etmeden henüz avdet,

İmâm iyileşerek, buldu sıhhat, âfiyet.

 

Bir başka zaman dahî, yine hastalanmıştı.

Yine "Duâ almaya", ona adam salmıştı.

 

O, gelip arz eyledi Seyyidet Nefîse'ye:

(Beni İmâm gönderdi, duâ ediniz diye.)

 

Az durup, buyurdu ki: (Edeyim, peki âlâ.

Bol bol rahmet eylesin İmâm'a Hak teâlâ.)

 

Talebe geri dönüp, gelince üzgün üzgün.

Gördü ki, hastalığı fazlalaşmış büsbütün.

 

Arz etti ki: (Seyyidet Nefîse, hakkınızda,

"Allah rahmet eylesin" diyerek etti duâ.)

 

Buyurdu: (Böyle duâ etti ise o şâyet,

Vefât edeceğime buyurmuşlar işâret.)

 

Vasiyyetini yapıp, tembîh etti ki hem de:

(Seyyidet Nefîse de bulunsun cenâzemde.)

 

Bu hâdiseden sonra, geçmedi fazla zaman.

Ve “İmâm-ı Şâfiî” göç etti bu dünyâ'dan.

 

Hemen haber verdiler bunu “Nefîse”ye de.

Çok üzülüp, namâza gitmek istediyse de,

 

Zaîf olup, sıhhati değildi pek de iyi.

Yanına getirdiler bu yüzden cenâzeyi.

 

En geri safta durup, namâzı kıldı yine.

"İmâm"ın vasiyyeti, gelmiş oldu yerine.

 

Tam cenâze namâzı bitmişti ki, o sâat,

Gâibden, şöyle bir ses duydu bütün cemâat:

 

(İmâm-ı Şafiî'yle, Seyyidet Nefîse'nin,

Hürmetine, burada olanların hepsinin,

 

Affoldu günâhları) diye nidâ edince,

Cemâat bunu duyup, gark oldular sevince.

 

Son günlerinde dahî, oruçluydu hep yine.

Oruç tutmamasını, söylediler kendine.

 

Buyurdu: (Otuz yıldır, duâ ederim ki hep,

Azrâil, oruçluyken rûhumu etsin talep.)

 

Vefât gününe kadar, tuttu hep orucunu.

Nihâyet oruçluyken, teslîm etti rûhunu.

 

Kendisinin kazdığı mezara defn ederek,

Ağladılar ardından, göz yaşları dökerek.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan