12 - BÂYEZİD-İ BİSTÂMÎ (Rahmetullahi Aleyh)

KÖPEĞE YOL VERDİ

“Bâyezid-i Bistâmî”, yârâniyle bir kere,

Bir iş için, berâber giderlerken bir yere,

Geçmek îcâb eyledi daracık bir sokaktan.

O ara, bir “Köpek” de geliyordu uzaktan.

Durup geri çekildi, yol verdi o hayvana.

Buna, yanındakiler veremedi bir mânâ.

Düşündüler ki: "İnsan, hayvandan şereflidir.

Hem de bizim hocamız, “Sultânül ârifîn”dir.

Yanında olanlar da, en üstün talebesi.

İlim sâhibi olup, “Velî”dir hem de hepsi.

Bütün bunlara rağmen, ne sebep var ki buna,

Kendi geri çekilip, yol verdi o hayvana?”

O anda “Bâyezid-i Bistâmî” hazretleri,

Anladı talebenin kalbinden geçenleri.

Buyurdu ki: (Şu köpek, lisân-ı hâli ile,

Diyor ki, “Ey Bâyezid, gururlanma nâfile.

Sana, bu "Evliyâlık hırkası"nı verdiler.

Bana ise, "Köpeklik postu"nu giydirdiler.

Ve lâkin şunu dahî unutma ki hiç sakın,

Tersi olabilirdi şimdi vâkî olanın.”

O böyle söyleyince lisân-ı hâli ile,

Ben, geriye çekildim ve yol verdim hâliyle.

Onun için, birini, siz uçarken görseniz,

Onun fazîletine sakın hükmetmeyiniz.

Bir insanın, fazîlet sâhibi olduğunu,

Anlamak isterseniz, şununla ölçün onu:

"İslâmın her emrine, farzına, sünnetine,

Uymakta, o kimsenin bakın ki dikkati ne?

Hak teâlâ, her ne ki etmişse yasak, haram,

Büyük küçük demeyip, kaçıyor mu acep tam?"

Varsa bu hususlarda titizlik ve gayreti,

Din büyüklerine de var ise muhabbeti,

Fazîlet sâhibidir, yaklaşın o kişiye.

Bu işte ölçü budur, bakmayın başka şeye.

Eğer bu iki şeyde, olursa bir gevşeklik,

Felâket başlangıcı demektir işte bu ilk.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ya hayır söyle, ya sus.

Her âzânı, hayırlı işlere eyle mahsus.

Nefsini, sıkı sıkı bugün çek ki hesâba,

Atmasın âhirette, seni çetin azâba.

İlim ve edebini, her an muhâfaza et.

Kulların hukûkuna, eyle fazla riâyet.

Ayrılma ibâdetten, sarıl güzel ahlâka.

Şefkatli, yumuşak ol, iyilik eyle halka.

Allahü teâlâyı unutturacak olan,

Ne gibi işler varsa, uzak dur hep onlardan.

Haramdan, gözlerini eyle tam muhâfaza.

Yoksa “Ateş”le dolar yarın Allah mahfaza.

Yaptığın ibâdeti, noksan ve kusurlu bul.

Onlar için, istiğfâr eyle ki, olsun kabûl.)