12 - BÂYEZİD-İ BİSTÂMÎ (Rahmetullahi Aleyh)

DERDİ NE İMİŞ?

"Bâyezid-i Bistâmî" anlatır kendi bizzât:

Vardı zamanımızda, binlerce evliyâ zât.

Hepsi de, ilim irfân sâhibiydi ve hattâ,

Birbirinden üstündü hepsi mâneviyâtta.

Lâkin “Zamanın kutb’u” değildi bu kimseler.

“Ümmî bir demirci”ye bu olmuştu müyesser.

Derdim ki: "Bunca velî var iken, acep niye,

Kutupluk, verilmiştir ümmî bir demirciye?"

Öğrenmek istiyordum hikmetini bu işin.

Gittim o demirciye, bu sırrı çözmek için.

Girdim selâm vererek dükkânından içeri.

Gördüm ki, örs başında dövüyor demirleri.

O beni görür görmez, işini bırakarak,

Gelip öptü elimi, çok hürmetli olarak.

Bana ricâ etti ki: (Duâ edin efendim.

Ki, biraz hafiflesin, içimdeki şu derdim.)

Sordum ki: (Nedir derdin, söyle de âşikâre,

Biz dahî, ona göre arıyalım bir çâre.)

Dedi ki: (Bunca insan, öldüğünde herbiri,

O kıyâmet gününde, neye varır halleri?

Cehennem çok çetindir, anlatamaz hiç lisân.

Yanacak o ateşte, binlerce âsî insan.

Hem de yanar ebedî, vermez ara, fâsıla.

Benim derdim işte bu, içimden çıkmaz aslâ.)

Ağlamaya başladı bunları söyliyerek.

Ben dahî, onun ile ağladım yaş dökerek.

Demircinin hâlini, merak ettim daha da.

O sırada gâibten, duydum şöyle bir nidâ:

(O, “Nefsî! nefsî!” diyen kimselerden değildir.

O, “Ümmetî ümmetî” diyenlerden biridir.)

O zaman gitti benden, içimdeki o hayret.

Bu işin hikmetini, idrâk ettim nihâyet.

Yine ona sordum ki: (Sen, kendine baksana.

Herkesin yanmasından, ne zarar var ki sana?)

Dedi ki: (Fıtratımın mayasını, Allah'ım,

"Merhamet suyu" ile yoğurmuş, ne yapayım?

Cehenneme gidecek bilcümle insanların,

Çekeceği azâbı, yapsalar bana yarın,

Hepsinin azâbını, ben çeksem o gün bizzât,

Cümlesi, o ateşten kurtulup olsa âzâd,

Bilcümle azapları, hep bana yükleseler,

Benden başka herkesi, Cennete iletseler,

İşte ben, o takdîrde seâdete ererim.

O zaman derdim biter, ancak rahat ederim.)

Ben bu yüksek sözleri, duyunca "demirci"den,

Sanki kalbim yıkandı, hikmetle doldu birden.

Kırk yıldır özlediğim çok yüksek makâmlara,

Onun himmeti ile, yükseldim ben o ara.

Feyz-i ilâhî ile, dopdolu oldu içim.

Onun bereketiyle, halloldu o gün işim.