08 - MUHAMMED ŞÜREYMÎ (Rahmetullahi Aleyh)

SEVDİĞİNE KAVUŞMAK

Dokuzuncu asırda yetişen evliyâdan,

Biri dahî, "Muhammed Şüreymî" dir o zaman.

Bu zât, talebesine der idi ki her derste:

(Hâtırlayın Allah'ı, her an ve her nefeste.

Eğer unutmazsanız Rabbinizi hiç bir an,

Kurtarır O da sizi, cümle sıkıntılardan.)

Bir gün, biri gelerek bu velînin yanına,

Dedi ki: (Bir derdim var, yardım et lütfen bana.)

Derdiyse, "bir kadınla evlenmek" istiyordu.

Kadın ise, aksine, bunu istemiyordu.

Gösterip bir odayı, ona o mübârek zât,

Buyurdu ki: (Şuraya, gir ve kapıyı kapat.

O kadının ismini, söyle devam üzere.

Murâdın, tez zamanda hâsıl olur bu kere.)

O kimse "Peki" deyip, odaya girdi nâçâr.

O kadının ismini, söyledi tekrar tekrar.

Öyle ki, yemek dahî yemeden, gündüz gece,

O kadının ismini söylüyordu sâdece.

Bir kaç gün geçmişti ki hâdise üzerinden,

O kadın, bir gün gelip, kapıyı çaldı birden.

Açmadan sordu o da: (Siz kimsiniz?) diyerek.

Kadın, kapı dışından seslendi sevinerek.

Dedi ki: (Ben, falanca kadınım, beni dinle.

Bil ki ben, evlenmeye râzı oldum seninle.)

O anda, o kimseye, erişti bir hidâyet.

Kadınla görüşmeyip, teklîfini etti red.

Düşündü ki: “Bir kişi, severse birisini,

Mâdem ki kavuşuyor, çok söylerse ismini,

Öyleyse, insanlarla uğraşmaya ne gerek.

Rabbime kavuşurum, ismini söyliyerek.”

O günden îtibâren, o kişi, gündüz gece,

"Allah'ın zikri" ile meşgûl oldu böylece.

Beş gün geçmiş idi ki, görüldü tesirleri.

Kalp gözü açılarak, oldu kâmil bir "Velî".

O, bir gün buyurdu ki: (Mü'mini çekiştirmek,

Allah'ın men ettiği bir iş ki, fecîdir pek.

Halbuki o büyükler, yazmış ki kitaplarda:

“Bir mü'minin ismini, görsen eğer duvarda,

O mü'minin ismine, saygı hürmet yönünden,

Önünü ilikleyip, geç o duvar önünden.

Neden? Çünkü orada, Allah'a îmân etmiş,

Bir mü'minin ismi var, işte budur asıl iş.”

İki kul arasında, dargınlık varsa eğer,

Bunlardan bir tânesi, mahşerde azap çeker.

Çünkü o ikisinden, "Haksız"dır biri mutlak.

Doğru iki olamaz, hak, bir olur muhakkak.

“Ateş” deyip geçmeyin, düşünün üzerinde.

Tutun parmağınızı, bir kibrit alevinde.

O zaman anlarsınız, ateş ve yanmak nedir?

Zîrâ buyuruldu ki: "Haram, ateş gibidir")