02 - MÜCÂHİD BİN CEBÎR (Rahmetullahi Aleyh)

KURTULUŞU ARAMAK

“Mücâhid bin Cebîr” ki, tâbiînden bir kişi.

Sünneti seniyyeye, uygun idi her işi.

Buyurdu: (Allah için, birbirini sevenler,

Güleryüz, tatlı sözle, biraz sohbet etseler,

Ayrıldıkları zaman, onların günâhları,

Andırır, sonbaharda dökülen yaprakları.)

Buyurdu: (Cehennemde olan bâzı insanlar,

“Uyuz” hastalığına, birden yakalanırlar.

Öyle ki, etlerinden, ayrılır kemikleri.

Onlara, şöyle söyler Cehennem melekleri:

"Dünyâ'da mü'minlere, çok eziyyet yaptınız.

Onun karşılığında, buna yakalandınız.")

Buyurdu ki: (Ey mü'min, sana lâzım olmıyan,

Mâlâya'nî sözleri, konuşma hiç bir zaman.

Faydalı sözleri de, gelmedikçe bir yeri,

Söyleme, zîrâ o söz, boşa gider ekserî.

Nasıl bir muâmele beklersen başkasından,

Sen de, başkalarına, öyle davran her zaman.

Allahü teâlâya, öyle amel eyle ki,

Boynun, hep bükük olsun, "suçlu olan kul" gibi.)

Derdi ki: (Her yeni gün, şöyle söyler insana:

“Bu günü iyi geçir, geri gelmez bu sana.”

Yine her gece dahî, şöyle der ki muhakkak:

“Geceler geri gelmez, ne yaptığına bir bak.”

İnsan kabre girince, kabir şöyle seslenir:

“Burası, böcekler ve akreplerin yeridir.

Bu karanlık mezara, hangi amelle geldin?

Şimdi sana sorarlar, dünyâ'da ne eyledin?"

Ey insan, senin ömrün, kıymetli sermâyendir.

Bu ömrü, en kıymetli şey ile değerlendir.)

Kardeşine, mektupta yazdı ki: (Ey kardeşim!

Diyorsun ki, "ticâret yapmaktır her gün işim".

Bil ki, senden önceki tüccarlar, hep öldüler.

Dîne uymadılarsa, cezâsını gördüler.

Dünyâ ticâretini yaparken, aynı anda,

Namâzını da kıl ki, kurtulasın orada.

Şöhretler aramanın, zamanı değil şu an.

Kurtuluşu aramak zamanıdır bu zaman.)

Bir gün ona sordular: (Efendim, neden acep,

Allah adamlarını, neş’eli görürüz hep?)

Buyurdu ki: (O zâtlar, “Ölüm”ü unutmaz hiç.

Ölümü çok anmak da, verir neş’e ve sevinç.

Zîrâ “Ölüm”, başıdır sonsuz bir yolculuğun.

Hazırlanmak lâzımdır, bu sefere çok yoğun.

İşte bu yolculuğu çok düşünen bir insan,

Yapar hazırlığını, gelmeden henüz o an.

Çünkü “Ecel”, ekserî ânî gelip yakalar.

Rahat ve sevinçlidir, hazırlıklı olanlar.

"Ölüm"e hazırlığı yok ise birinin de,

Bir telâşa kapılır, eceli geldiğinde.)