62 - ÖMER BİN ABDÜLAZÎZ (Rahmetullahi Aleyh)

EY ÂCİZ İNSAN!

“Ömer bin Abdülazîz”, mütevâzı idi pek.

Yâni hiç yoktu onda, "kendisini beğenmek".

Hutbede gelse idi, eğer böyle düşünce,

Yarıda keser idi, o hutbeyi hemence.

Bu hâl, yazı yazarken gelseydi bir kerecik,

Bırakıp, o kâğıdı yırtardı hemencecik.

Hep derdi ki: (Yâ Rabbî, senden af diliyorum.

Şu nefsimin şerrinden, sana sığınıyorum.)

Bir mahzeni var idi, evde, yerin altında.

Hep o yere girerdi, gece karanlığında.

Ve boynuna, demirden bir zincir bağlıyordu.

Gece, sabaha kadar, bu halde kalıyordu.

Allahü teâlâ'nın korkusuyla, her gece,

Ağlayıp, gözlerinden yaş dökerdi öylece.

Bir sohbet esnâsında, şöyle dedi bir zaman:

(Ey sonu “Ölüm” olan bîçâre, âciz insan!

Seni, fânî dünyâ'da aldatan nedir acep?

Zannediyor musun ki, burada kalırsın hep?

Ölmiyecekmiş gibi bir his var hallerinde.

Yoksa, ölmemek için, senet mi var elinde?

“Ölüm”, her gün birine gelmektedir âkıbet.

Buna mâni olmaya, kimde var güç ve kuvvet?

Ölüm uyandırmadan, uyan ki bu gafletten,

Zîrâ ecel gelince, uyanacaksın zâten.

Rüyâda, nîmetlere kavuşan insan gibi,

Bu dünyâ zevklerine kaptırmışsın kendini.

Bu geçici zevklere aldanarak ey insan!

Şu kıymetli ömrünü, boş yere etme ziyân.

Küçük, basit işlerle, hergün uğraşıyorsun.

Hattâ hayvanlar gibi, gâyesiz yaşıyorsun.

Gündüzlerin gaflet ve günâhlarla geçiyor.

Gecen ise, uykuyla ziyân olup gidiyor.

Halbuki, sen sorumsuz ve başıboş değilsin.

Yaptığın her amelden, hesâba çekilirsin.

Senin bir sâhibin ve Onun emirleri var.

"Hâlis kul", sâhibinin emirlerini yapar.

Geçmiş, hem de gelecek, bilcümle insan ve cin,

Yarın "mahşer yeri"nde toplanır hesap için.

Orada kurulur bir adâlet terâzîsi.

Tartılır her insanın, "sevap" ve "seyyie"si.

O mahkemenin adı, “Mahkeme-i kübrâ”dır.

Onun tek hâkimi de, Allahü teâlâ'dır.

“Âhiret” korkunç gündür, yürekleri parçalar.

O gün, anne babalar, evlâtlarından kaçar.

O âhiret gününün dehşet ve şiddetinden,

Kaçar yine bir kardeş, diğer kardeşlerinden.

Hattâ titrer o günde, melekler, Peygamberler.

Düşürür çocuğunu, çok hâmile anneler.