62 - ÖMER BİN ABDÜLAZÎZ (Rahmetullahi Aleyh)

SUSAN KURTULDU

Devrin âlimlerinden "Mâlik bin Dînâr" vardı.

Bu evliyâ hakkında, şöyle buyurmuşlardı:

"Ömer bin Abdülazîz", halîfe olduğunda,

Bir çobana rastladım sürüsünün yanında.

Hâlinden gâyet memnun gibi görünüyordu.

(Gelen âdil halîfe, acabâ kim?) diyordu.

Dedim ki: (Bu halîfe, çok âdildir hakîkat.

Sen böyle olduğunu nereden bildin fakat?)

Dedi: (Ne çok âdil ki bu gelen yeni sultân,

Hiçbir kurt, kuzulara saldırmıyor bu zaman.)

Ömer bin Abdülazîz, âlimlerle her gece,

Sık sık sohbet ederdi oturup berâberce.

"Ölüm" ve "âhiret"ten sıkça konuşurlardı.

Sonra çok hüzünlenip hepsi ağlaşırlardı.

Allahü teâlâ'nın emirlerini, halka,

Bildirmeyi, kendine borç bilirdi mutlaka.

Kendi tam yaptığından islâmın ahkâmını,

İbâdet ve tâate sevkederdi halkını.

O devirde insanlar, düştüler bu gayrete.

Herkes, sarılıyordu ilim ve ibâdete.

İnsanlar, bir araya geldiklerinde hattâ,

Sorarlardı: (Bu gece, bulundun mu tâatta?)

Ve (Kur'ânı kerîmden, kaç sahîfe okudun?)

(Kaç âyet ezberledin?) ve (Kaç gün oruç tuttun?)

Herkes, birbirlerine sorardı bu şeyleri.

Zîrâ yoktu onların başka düşünceleri.

"Ömer bin Abdülazîz", islâma girmiş olan,

Bid’atlerin hepsini, kaldırdı hep ortadan.

Ve yine unutulmuş sünnet varsa ne kadar,

Ortaya çıkarmaya çalıştı yine tekrar.

Sahâbe arasında olan savaşlar için,

Halkın konuşmasına, vermezdi aslâ izin.

Derdi ki: (O savaşlar, olmuştu içtihatla.

Kat'iyyen olmamıştı düşmanlık ve inâtla.

Nasıl ki Hak teâlâ, bizim ellerimizi,

O kanlara girmekten korudu ise bizi,

Biz de, lisânımızı tutup konuşmıyalım.

Böylece dilimizi hiç karıştırmıyalım.)

"Ömer bin abdülazîz", hazreti Evzâî’ye,

Mektup yazıp, şunları etti ona tavsiye:

(Kim, ölümü bir günde hâtırlarsa çok defâ,

O, az bir dünyâlıkla edebilir iktifâ.

Konuştuğu her sözden, hesap vereceğini,

Bilen de, az konuşur, yâni tutar dilini.

Ancak lüzum ettikçe konuşur, kelâm eder.

Zîrâ “Susan kurtuldu” buyuruyor Peygamber.)