62 - ÖMER BİN ABDÜLAZÎZ (Rahmetullahi Aleyh)

BEŞ ŞARTIM VAR

“Ömer bin Abdülazîz”, Mâlikti çok servete.

Lâkin ondan daha çok, sâhipti "sehâvet"e.

Öyle cömert idi ki, o kadar olur ancak.

Servetini, herkese dağıtırdı saçarak.

Fazîletler sâhibi, âlim ve pek âdildi.

Eşine az rastlanan, bir "insan-ı kâmil"di.

Halîfe Melik ibni Abdülmelik devrinde,

Vâlî tâyin edildi, Mekke ve Medînede.

Hemen gitti o yere, yapmak için bu işi.

Onu karşıladılar âlimlerden çok kişi.

Sonra işe başlayıp, sarıldı "adâlet"e.

Kavuştu hemen herkes, huzur ve seâdete.

Kendi memleketini terk edip çoğu insan,

Hicâz’da yerleşmeye geliyordu o zaman.

O devrin halîfesi, ölüm hastalığına,

Yakalanıp, çağırdı vezîrini yanına.

Dedi: (Bu hastalıkla gidersem âhiret'e,

Ömer bin Abdülazîz otursun hilâfete.)

Sonra, bir “Ahitnâme” yazdı ve mühürledi.

(Bunu, ben öldüğümde, herkese oku) dedi.

Sonra vefât eyledi, fazla zaman geçmeden.

Vezîr de, vâlîleri çağırdı sonra hemen.

Mühürlü ahdnâmeyi okudu vâlîlere.

"Ömer bin Abdülazîz" şaşırdı birden bire.

Âhiret adamıydı zîrâ bu mübârek zât.

Bu iş için, kendinde göremedi liyâkat.

Yâni o, “Hilâfet”in ağır yükü altına,

Girmekten korkuyordu, herkesin hilâfına.

İsmi okunduğunda, şaşırıp kaldı birden.

İstifâ isteğinde bulundu kendi hemen.

Lâkin kabûl olmadı, bu istifâ dileği.

Aynen tasdîk olundu, o gün halîfeliği.

Vezîr, onun koluna girerek sonra yine,

Konuşma yapmak için, çıkardı minberine.

"Ömer bin Abdülazîz", bir hutbe okuyarak,

Beş şey talep eyledi onlardan ilk olarak.

Dedi ki: (Ey insanlar, idâremizde her kim,

Var ise, ben onlardan, şu beş şartı isterim.

Birincisi, Hâlini bize arz edemiyen,

Halkımın ahvâlini, söyleyin bize hemen.

İkincisi, Hayırlı, iyi işlerimizde,

Bize yardımcı olun ve destekleyin siz de.

Üçüncüsü, Hak yoldan ayrılırsak biz biraz,

Siz buna mâni olup, eyleyin hemen îkâz.

Dördüncüsü, Halkımdan hiçkimse, hiçkimsenin,

Arkasından konuşup, gıybetini etmesin.

Beşincisi, Dünyâ'ya ve âhiret'e âit,

Fâidesiz şeylerle, geçirmeyin hiç vakit.)