59 - İMÂM-I ÂZAM EBÛ HANÎFE  (Rahmetullahi Aleyh)

O, İLMİN IŞIĞIYDI

"İmâm-ı âzam Ebû Hanîfe" hazretleri,

İlme hizmet etmekti, onun hep gayretleri.

İlim ve içtihâdın, ulaştı zirvesine.

Ve "Câfer-i Sâdık"ın kavuştu çok feyzine.

Bu büyük evliyâya, iki yıl etti hizmet.

Bu sâyede kalbine, aktı çok feyz ve hikmet.

Ömrünün sonlarına gelmişti ki o artık,

Abbâsî devletinde, karışmıştı ortalık.

O zamanın sultânı, onun bu nüfûzunu,

Kullanmak gâyesiyle, çağırdı bir gün onu.

Dedi ki: (Siyâsette desteklersen sen beni,

Veririm ben de sana, temyîz reîsliğini.)

Fakat o, karışmadı siyâset işlerine.

O ısrâr ettiyse de, kabul etmedi yine.

Hapse attı o zaman, o, "Ebû Hanîfe"yi.

Ve revâ gördü ona, cefâ ve işkenceyi.

Bir ara çıkararak hapisten onu yine,

Evvelki teklîfini, tekrar etti kendine.

Lâkin o, takvâsından reddetti yine bunu.

Sultân ise kızarak, hapsetti tekrar onu.

Başladı işkenceye, hep sopa attırarak.

Her gün devam ettirdi, sayıyı arttırarak.

Lâkin "halk galeyâna gelir" endîşesiyle,

Zehirletti "İmâm"ı zehirli şerbet ile.

Şehîd edildiğinde, yaşı tam "Yetmiş" idi.

Teslîm-i ruh ânında, o secde eylemişti.

Duyanlar, çok üzüldü onun şehâdetine.

Dediler: (Böyle bir zât, dünyâ'ya gelmez yine.)

Cenâzeyi yıkayan, bitirince işini,

Şöyle dile getirdi onun kişiliğini:

(Ey Nûmân, Allah sana eylesin ki çok rahmet,

Otuz yıl, ilim için eyledin hayli gayret.

Kırk senedir, yatağa, koymadın bir yanını.

İslâma hizmet ile geçirdin her ânını.

En çok ilim sâhibi, en çok ibâdet eden,

Sendin, iyi huyları kendinde cem eyliyen.)

"Elli bin" kişi geldi, onun cenâzesine.

Sürdü namâz bitmesi, tâ ikindi vaktine.

İnsanlar, gurup gurup kıldılar namâzını.

Rahmetle yâd ettiler, onun yüksek zâtını.

Vefâtı husûsunda, dediler ki âlimler:

(Dînin büyük direği, yıkıldı ey müminler!

O, ilmin ışığıydı ve bugün söndü artık.

Onun vefâtı ile, dünyâ oldu karanlık.)

Peygamber Efendimiz, buyurdu hadîsinde:

(Gider arzın zîneti, yüzelli senesinde.)

İşbu hadîs-i şerîf hakkında, çok âlimler,

(Bu, İmâm-ı âzam’ı bildiriyor) dediler.