58 - EBÛ BEKR BİN HÜVÂRÂ (Rahmetullahi Aleyh)

DİN,  EDEB’TİR

“Ebû Bekr bin Hüvârâ”, hâlis Allah adamı.

Dîne hizmetle geçti hayâtının tamâmı.

Bir sohbet esnâsında, sordular ki bu zâta:

“Meşhur evliyâlardan, kimler vardır Irak’ta?”

Buyurdu ki: “Bu yerde, sekiz evliyâ vardır.”

Ve adlarını sayıp, dedi: “İşte bunlardır.”

Saydığı isimlerden, sonuncusunu fakat,

Hiç işitmemişlerdi, bilmiyordu cemâat.

Sekizinci olarak çünkü İbni Hüvârâ,

“Abdülkâdir Geylânî” buyurmuştu onlara.

Dediler ki: “Efendim, tanımadık biz onu.

Lütfen siz tanıtınız onun kim olduğunu.”

Cevâben buyurdu ki: “Iraklıdır bu zât da.

Çok büyük velî olup, hâlen yaşar Bağdat’ta.

Bu gün duymadıysa da, kimse onun ismini,

Çok yakında, insanlar tanırlar kendisini.

Zamanının en büyük velîsi olacaktır.

İnsanların kalbine, feyiz, nûr salacaktır.”

Bu konuşmadan sonra, geçmişti ki bir zaman,

Abdülkâdir Geylânî, dillere oldu destân.

İnsanlar dediler ki: “Bunu, İbni Hüvârâ,

Bize müjdelemişti, yıllar önce bir ara.”

Bu mübârek velî zât, buyuruyor ki: “Şâyet,

Kabrimi, kırk Çarşamba, kim ederse ziyâret,

Cehennem ateşinden kurtulduğuna dâir,

O kimseye, bir berat, yâni senet verilir.”

Yine buyurmuştur ki: “Benim bu haremime,

Yâni ziyâret için, kim gelirse kabrime,

Vücûdunun, ateşte yanmaması için, ben,

Rabbime yalvararak, söz aldım kendisinden”.

İşte bu yüzdendir ki, türbe içine şâyet,

Girmiş olsa bir balık, veyâhut bir başka et,

Onun bereketiyle, o eti, ateş yakmaz.

Pişirmek isteseler, bu aslâ mümkün olmaz.