58 - EBÛ BEKR BİN HÜVÂRÂ (Rahmetullahi Aleyh)

VAKTİ GELMEDİ Mİ?

“Ebû Bekr bin Hüvârâ”, Irak’ta yetişmiştir.

Ondan, velîler bile istifâde etmiştir.

Gençlik senelerinde, harâmîlik yapardı.

Yanında, yardım eden arkadaşları vardı.

Onlarla, yollarını keserdi insanların.

Hattâ "İbni Hüvârâ", reîsiydi onların.

Bir gece, çetesiyle tenhâda gidiyordu.

Bir kadın, kocasına, şöyle sesleniyordu:

“Çabuk gel, korkuyorum, tenhâ yerdir buralar.

Şimdi İbni Hüvârâ gelip bizi yakalar.”

Sonra, şöyle bir nidâ işitti ki ardından:

“Vakit gelmedi mi ki, korkasın Allahından?”

Gâibden gelen bu ses, te'sîr etti kalbine.

Ağlayıp, şöyle dedi hemen kendi kendine:

“Nasıl iş ki, insanlar korkuyorlar hep benden.

Ben ise, korkmuyorum Rabbimden, acep neden?”

Hemen tövbe eyleyip, yöneldi Hak yoluna.

Arkadaşları dahî, tâbi oldu hep ona.

İnsanların yolunu kesmekten vaz geçtiler,

Ve artık “Hak yolu”nda yürümeyi seçtiler.

Hattâ İbni Hüvârâ, tam sıdk ve ihlâs ile,

Allaha giden yolda, başladı yükselmeye.

Kısa zaman içinde, yardımıyle Allahın,

"Evliyâ"sı içine katıldı o zamanın.

Resûlullahı gördü bir gece rüyâsında.

Hazreti Sıddîk dahî var idi yanlarında.

Hemen Resûlullaha yaklaşarak o biraz,

“Bana, hırka giydirin!” diyerek eyledi arz.

Peygamber Efendimiz buyurdu ki o ara:

“Senin peygamberinim ben ey İbni Hüvârâ!”

Hazreti Ebû Bekri gösterip hem o vakit,

Buyurdu ki: “Bu senin üstâdındır, ona git.”

Ona da buyurdu ki: “Haydi yâ Ebâ Bekir!

Adaşın Ebû Bekre, hırka ve takke giydir.”

O dahî bu şeyleri giydirerek evvelâ,

Dedi: “Mübârek etsin bunları Hak teâlâ.”

Sonra, Peygamberimiz iltifât buyurarak,

Dedi: “Yâ Ebâ Bekir, seninle cenâb-ı Hak,

Ümmetimden, tasavvuf ehli olan zâtların,

Ölmüş olan yolunu, canlandıracak yarın.

Artık Hak teâlâ'nın rahmet yeli esecek.

Lütuf ve ihsânları, bol bol gönderilecek.”

Rüyâdan uyanınca sabah İbni Hüvârâ,

Baktı, "hırka" ve "takke" üstündeydi o ara.

Irak semâlarında, biraz sonra gâibden,

Herkesin işittiği, şu nidâ geldi birden:

“Ebû Bekr bin Hüvârâ, çok şeye kavuşmuştur.

Allaha yakın olan evliyâdan olmuştur.”

Ondan sonra insanlar, demeyip uzak yakın,

Gelmeye başladılar ona hep akın akın.

“Ricâl-i gayb” denilen velîler de gelerek,

Bu zâtı dinlerlerdi başlarını eğerek.

Sohbeti esnâsında, ondan “Nûr” yayılırdı.

Öyle ki, o nûr ile şehir aydınlanırdı.