54 - ADİY BİN MÜSÂFİR (Rahmetullahi Aleyh)

AZAPTAN KURTARDI

Bu büyük zât, birini alıp bir gün yanına,

Ziyâret maksadıyle, gitti bir kabristana.

Bir mezarın başında duraklayıp bir müddet,

Buyurdu ki: “Bu ölü, istiyor bizden medet.

Zîrâ kabir azâbı içindedir bu mevtâ.

Duâ etmemiz için, yalvarıyor âdetâ.”

Yanındaki o kişi, o kabre baktı bir an.

Gördü ki, o mezardan çıktı “Siyâh bir duman”.

Bu velî, o mezara yaklaşıp biraz daha,

Af edilmesi için, duâ etti Allaha.

O duâ eyleyince, önceki siyâh duman,

Dağılıp, birden bire gâib oldu ortadan.

Sevinip buyurdu ki: “Çok şükür, cenâb-ı Hak,

Bunun günâhlarını, affetti tam olarak.

Günâhından ötürü azaptayten az önce,

Kurtulup, halâs oldu şimdi duâ edince.”

Sonra, ona ismiyle seslendi: “Ey Hüseyin!

Bizzât sen haber ver ki, nasıldır şimdi hâlin?”

Kabirden ses geldi ki: “Ey Adiyy bin Müsâfir!

Kaldırıldı azâbım, hâlim gâyet iyidir.”

Bir gün de, birisiyle çıkmış idi sefere.

Geldiler biraz sonra, “Çok dikenli” bir yere.

Yok idi ayakkabı mübârek ayağında.

Yoldaşı bunu görüp, çok üzüldü yanında.

Düşündü ki: “Var iken benim ayakkaplarım,

Yine de, dikenlerden rahatsız ayaklarım.

Bu mübârek zât ise, yürüyor yalın ayak.

O nasıl incinmiyor, ediyorum çok merak.”

O anda, açtı Allah onun gönül gözünü.

O gözle baktığında bildi işin özünü.

Gördü ki, ayakları, etmiyor yere temas.

Nûr’dan bir şey üstünde ilerliyor o esas.