54 - ADİY BİN MÜSÂFİR (Rahmetullahi Aleyh)

SÛ-İ ZAN HARAMDIR

Binyetmişdört yılında, Musul’da doğan bu zât,

Seksenaltı yaşında, bu yerde etti vefât.

“Osmân ibni Affân”ın sülâlesinden gelir.

Kerâmetler sâhibi, hâl ehli bir velîdir.

Aslâ dokunmazlardı ona vahşî hayvanlar.

Duâsıyle, sükûnet buluyordu dalgalar.

Bir gün, hizmetçisine buyurdu ki: “Evlâdım!

Bir isteğin var ise, edeyim  sana yardım.”

Dedi: “Ezberlemeyi istiyorum Kur'ânı.

Lâkin zayıf hâfızam, var mı bunun imkânı?”

“Bu iş kolay” buyurup, sonra da bir eliyle,

Göğsünün üzerini mesh etti tamâmiyle.

Açıldı hizmetçinin hâfızası tam o an.

Baktı ki, ezberine girmiş hem bütün Kur'ân.

Bir gün de buyurdu ki: “Filânca adaya git.

Oraya vardığında, göreceksin bir mescit.

İçerdeki kimseye, benden selâm söyle ve,

De ki, işine baksın, karışmasın kimseye.”

“Peki” dedi ise de o büyük evliyâya,

Lâkin nasıl gidilir, bilmezdi bu adaya.

Böyle düşündüğünü anlayıp, o bu sefer,

Buyurdu ki: “Gözünü, az kapatıp açıver.”

Kapayıp açtığında hizmetçi gözlerini,

Bir anda, o adada buluverdi kendini.

O mescidi bularak, içeri girdiğinde,

Gördü bir ihtiyârı, hemen duvar dibinde.

Selâm verip dedi ki: “Musul’dan geliyorum.

Adiyy bin Müsâfir’den selâm getiriyorum.

Buyurdu ki: “O baksın kendi vazîfesine.

Ve aslâ karışmasın başkasının işine.”

O, bunları duyunca, başladı ağlamaya.

Dedi: Düşündüğümden tövbe ettim Allaha.

Şimdi, bir müslümâna sû-i zan ediyordum.

“O kişi, niçin böyle yapıyor ki?” diyordum.

Henüz gelmiş idi ki, bu düşünce yâdıma,

O anda seni gördüm, yetiştin imdâdıma”.

Hizmetçi, o velînin teblîğ edip sözünü,

Sonra, hiç beklemeyip, yumdu iki gözünü.

Açtığında gördü ki, bu defâ Musul’dadır.

"Adiyy bin Müsâfir"in nûrlu huzûrundadır.