49 - AVN BİN ABDULLAH (Rahmetullahi Aleyh)

YAZIK BANA! VÂH BANA!

"Avn ibni Abdullah" ki, tâbiînden, büyük zât.

Rabbine, gece gündüz yapıyordu çok tâat.

Geceleri kalkar ve abdestini alırdı.

Sonra da, ev halkını ayağa kaldırırdı.

Derdi ki: (Gerçi zordur, gece kalkıp ibâdet.

Cehennemin ateşi, çetindir daha gâyet.

Ey insanlar, nasılsa göçersiniz dünyâ'dan.

O halde, "göçmüş" bilin kendinizi şu andan.

Nasıl olsa muhakkak, bir gün öleceksiniz.

Öyleyse, kendinizi şimdi "ölmüş" biliniz.)

Bir gün, günâhlarını düşünüp, üzülerek,

Ağladı göz yaşıyle, şunları söyliyerek:

(Yazık bana, vâh bana, ne zordur benim işim.

Ben, bu kadar günâhı nasıl da işlemişim?

Halbuki ben onları işlerken utanmadan,

Rabbimin nîmetleri, yağıyordu durmadan.

Fenâ aldattı beni günâhların lezzeti.

Şimdi gitti o lezzet, kaldı mes'ûliyyeti.

Bir anlık zevklerdi ki, kayboldu hepsi, ancak,

"Günâh mes'ûliyyeti" aslâ kaybolmıyacak.

Zîrâ kayda geçtiler hep amel defterime.

Bunun için vâh bana, vâh şu kötü hâlime!

Ne yazık nefse uydum, düşünmedim Rabbimi.

"Günâh" pislikleriyle, hep kararttım kalbimi.

Ben "ölüm"den kaçarım, "ölüm" beni kovalar.

Ne kadar kaçsam dahî, bir gün beni yakalar.

Ben onu unutsam da, unutmaz ölüm beni.

Ensemde hissederim, her an onun elini.

Yazık bana, var iken bu kadar çok günâhım,

Nasıl, "tövbe" etmeden duruyorum Allah'ım!

Mahşer günü, yüzüme bakmazsa eğer Allah,

Ne olur benim hâlim, şu garip hâlime vâh!

O gün, şâhit olunca ayaklarım, ellerim,

Rabbimin huzûrunda, ne hallere girerim?

Ey nefsim, unutmazsın kendi isteklerini.

Lâkin hep unutursun, Rabbin emirlerini.

Günâh, haram demeden, erersin her arzuna.

Lâkin yarın çıkarsın, Rabbinin huzûruna.

Ey nefsim, istersin ki, sıkıntıya girmeden,

"Cennet nîmetleri"ne eresin ebediyyen.

Ânında yaparsın da, her istek, arzunu hep,

“Tövbe”yi, ne özürle geciktirirsin acep?

Sonra bakıyorum ki, sıhhatin bozulsa az,

“Ölüm”ü, sırf o zaman hâtırlarsın, bu olmaz.

Sıhhatli anlarında, niçin gaflet edersin?

Ölüm, sıhhatli iken gelmez mi zannedersin?

Niçin namâzlarını kılarsın gaflet ile?

Halbuki o namâzın, "Son namâz" dır belki de.

Öyle ise ey nefsim, uyan da kendine gel!

Zîrâ bil ki, insana, ânî gelir hep ecel.)