ŞİİRLERLE MENKIBELER

HORASAN EVLİYÂLARI

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

25 - HASAN-I BASRÎ (Rahmetullahi Aleyh)

SEN DE ÖLECEKSİN

 

Bir gün “Hasan Basrî”ye, “Ömer bin Abdülazîz”,

Yazdı ki: (Nedir bana mühim nasîhatiniz?

 

Zîrâ hükümdâr oldum bilcümle müslümâna.

Muvaffak olmam için, tavsiyeniz ne bana?)

 

O da, ona yazdı ki: (Yâ Emîr-el mü'minîn!

Çoktur mes'ûliyyeti idâre edenlerin.

 

Şunu bil ki bir "Sultân", bedende "Kalp" gibidir.

O iyi olur ise, milleti de iyidir.

 

Bozulur milleti de, bozulursa o sultân.

O halde, sen kendine dikkat eyle her zaman.

 

Gerçi bugün sultânsın, teb'ana hükmedersin.

Lâkin bir gün sen dahî, ölüp kabre girersin.

 

Şimdi hep sevdiklerin, yanındadır bu günde.

Lâkin "Yalnız" kalırsın, kabire girdiğinde.

 

Şimdi onlar, sana hep yardım ederler, ancak,

Öyle bir gün gelir ki, hepsi senden kaçacak.

 

Her ne iş işledinse, gizli açık, dünyâ'da,

Hepsi arz edilecek Rabbimize orada.

 

Zîrâ senin yaptığın en küçük işler bile,

Bir bir kayda geçiyor, melek vâsıtasiyle.

 

Sana yazdıklarımın, "İlâç"tır her birisi.

Ve lâkin kullanmazsan, olmaz hiç fâidesi.)

 

Hasan-ı Basrî”, ona, başka bir mektûbunda,

Buyurdu ki: (Bu dünyâ, elbet biter sonunda.

 

"Süslenmiş gelin" gibi cezbeder dünyâ seni.

"Ahmak olan" kaptırır, dünyâ'ya kendisini.

 

Evet, gerçi dünyâlık lâzımdır her mü'mine.

Lâkin onun sevgisi, girmemeli kalbine.

 

Zîrâ kalp, "Nazargâh-ı ilâhî"dir âşikâr.

Dünyâ muhabbetinin, orada ne işi var?

 

Dünyâ'yı seven kişi, düşer onun ardına.

Ve lâkin hiç bir zaman eremez murâdına.

 

Her gün ayrı düşünce, her gün ayrı bir keder.

Ona kim aldanırsa, ömrünü heder eder.

 

Halbuki dünyâ benzer, "İnsanın gölgesi"ne.

Yakalamak istesen, o kaçar senden yine.

 

Sen dünyâ'dan kaçarsan, o gelir hep ardından.

Tecrübe edilmiştir, bu, böyledir her zaman.

 

Yâ Ömer, bu insanlar uyumaktadır, ancak,

"Melekül mevt" gelince, âniden uyanacak.

 

Hak teâlâ, dünyâ'ya verseydi biraz kıymet,

Vermezdi kâfirlere, dünyâ'dan zerre nîmet.

 

Yâ Ömer, Peygamberler, âlimler ve velîler,

Ona aldanmamayı, nasîhat eylediler.

 

Zîrâ "Âhiret için" yaratıldı bu insan.

Ve hesap verecektir dünyâ'da yaptığından.

 

Hem dahî sonu yoktur, ebedîdir âhiret.

Orada iki yer var, ya “Cehennem”, ya “Cennet”.

 

İnsan "Sonsuzluk için" yaratıldı yâ Ömer!

Öyleyse buna göre âhiret'e değer ver.)

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan