24 - DÂVUD-İ TÂÎ (Rahmetullahi Aleyh)

GECELERİ UYUMAZDI

Bu zâtın, önceleri çok malı mülkü vardı.

Bir yetim, fakir görse, hâcetini sorardı.

Neye ihtiyâçları varsa bu kimselerin,

Yerine getirirdi, hiç esirgemeksizin.

Malının tamâmını, verdi "Allah yolu"nda.

Bu sûretle kendisi, fakir kaldı sonunda.

Kırk sene oruç tuttu, bayram günleri hâriç.

Bundan, yakınlarının haberi olmadı hiç.

Sahurda da yemeği, az yerdi yine gâyet.

Uykuyu da az uyur, yapardı çok ibâdet.

O, dâimâ hüzünlü halde bulunuyordu.

Geceleri, Allah'a şöyle yalvarıyordu:

"Yâ Rabbî, sana olan korku ve muhabbetim,

Bende büyük dert oldu, kalmadı başka derdim."

Kur'ân-ı kerîm okur ve çok namâz kılardı.

Günâhını düşünüp, gözünden yaş akardı.

“Ebû Hâlid” adında biri vardı komşusu.

Diyor ki: (Yoktu onun, aslâ gece uykusu.

Zîrâ hangi saatte uyansam ben her gece,

Bakarım, yanar onun ışıkları öylece.

Ve kulak verdiğimde evine geceleri,

İşitirim duâ ve çok ağlama sesleri.)

Derdi ki: (Susuz gider nefisler bu dünyâ'dan.

Yalnız "çok zikredenler", müstesnâdır bunlardan.

İnsan, "Tûl-i emel"e dalarsa, olmaz iyi.

Kul borcunu unutur, geciktirir tövbeyi.

Halbuki günâhları dâimâ artan insan,

Nasıl tövbe etmeyi geciktirir bir zaman?

Kalbinde "Dünyâ hırsı" var ise bir kişinin,

Uzlete çekilmesi, zarardır onun için.

Bir kulun dostu "Allah", vâizi "Kur'ân" ise,

Dünyâ ve âhiret'te rahat eder o kimse.

Sebebi şu ki benim uzlete çekilmemin,

Kalmadığını gördüm büyüklere hürmetin.

Bir de dost sandıklarım, bana kızdıklarında,

Baktım, ayıplarımı sayıyorlar ânında.

Ele geçirmek için, bir dünyâ nîmetini,

Bâzısı, terk ediyor hemen "âhireti"ni.

Sen, bunların aksine, âhiret işi için,

"Dünyâ"yı terk eyle ki, kârlısı budur işin.

Nefsimin, bir tek dahî gelmedim oyununa.

Bir ömür müddetince, dikkat ettim hep buna.

Senin ayıplarını araştırırsa biri,

Onunla dostluk olmaz, eyle ondan teberrî.

Gece kalkıp, ibâdet eyliyen kullar hâriç,

Ömrümde hiç kimseye, böyle imrenmedim hiç.

Selâmet istiyorsan, "dünyâ"ya verme kıymet.

"Âhiret"e önem ver, istiyorsan kerâmet.)

“Zühd” ve “Takvâ” üzere sürdürdü hayâtını.

Hiç sokmadı gönlüne, bu dünyâ metâ'ını.