23 - HABÎB-İ ACEMÎ (Rahmetullahi Aleyh)

NİÇİN GÖREMEDİLER?

“Habîb-i Acemî” ki, hâl ehli bir kişiydi.

Hak teâlâ indinde, kıymetli birisiydi.

Bir gün emreyledi ki “Haccac”, adamlarına:

(O Hasan-ı Basrî'yi, bulup getirin bana.)

Adamlar, köşe bucak aradılar her yeri.

Lâkin onu bulmaktan, âciz kaldı her biri.

Aramadıkları yer kalmadı o beldede.

Lâkin bulamadılar kendisini yine de.

“Habîb-i Acemî”nin bir kulübesi vardı.

Geceleri orada, hep ibâdet yapardı.

Fırat kıyısındaydı kulübesi “Habîb”in.

Buraya saklanmıştı “Hasan-ı Basrî” o gün.

Haccâc'ın adamları, onu bulamayınca,

Dediler ki: (Habîbin yeri kaldı yalnızca.

Zîrâ bakmadığımız, kalmadı şehirde yer.

Olsa olsa nihâyet o kulübeye girer.)

Onu, o kulübede bulmak ümîdi ile,

Gelip suâl ettiler, “Habîb-i Acemî”ye.

Dediler ki: (Ey Habîb, acabâ bu günlerde,

Sen, Hasan-ı Basrî'yi gördün mü bu yerlerde?)

“Habîb”, o adamlara sert nazarla bakarak,

Hiddetle buyurdu ki: (Evet gördüm, n'olacak?)

Adamlar sevinerek, dediler ki: (Ey Habîb!

Çabuk söyle yerini, bulalım onu gidip.)

Dedi: (Arıyorsanız siz Hasan-ı Basrî'yi,

O, şu kulübemdedir, girip bakın içeri.)

Adamlar, bir sevinçle daldılar içeriye.

Lâkin me'yûs olarak, çıktılar hep geriye.

Dediler ki: (Ey Habîb, yalan mı söylüyorsun?

Hasan yok kulübede, niçin böyle diyorsun?)

Buyurdu ki: (Şu anda, o içerdedir, fakat,

Siz göremiyorsanız, bende midir kabâhat?)

Adamlar, hayret ile bakıştı birbirine.

Dediler: (Göremedik, bakalım mâdem yine.)

Tekrar bir ümit ile, hep girdiler içeri.

Lâkin kızgın olarak, çıktılar tekrar geri.

Dediler ki: (Ey Habîb, ya yalan söylüyorsun.

Yâhut da, sen bizimle istihzâ ediyorsun.)

Netîcede adamlar, onu bulamıyarak,

Terk ettiler o yeri, üzgün, me'yûs olarak.

“Hasan-ı Basrî” dahî, gittiklerini bilip,

Çıktı hemen dışarı ve sordu ki: (Ey Habîb!

İyi biliyorum ki, bereketinle senin,

Görmedi onlar beni, ne yaptın bunun için?)

Dedi: (Âyet-el kürsî ve İhlâs sûresini,

Okuyup, Rabbimize emânet ettim seni.

Dedim ki: "Yâ ilâhî, sûreler hürmetine,

Gösterme üstâdımı, onların gözlerine.")

Buyurdu: (Hakîkaten, adamların elleri,

Bana değiyordu da, görmüyordu gözleri.)