21 - ÂMİR BİN ABDULLAH (Rahmetullahi Aleyh)

NİÇİN UYUMAZSINIZ?

"Âmir bin Abdullah" ki, tâbiîn-i kirâmdan.

Resûlullah'ın aşkı, yakardı onu her an.

Namâza durduğunda, geçerdi kendisinden.

Tamâmen sıyrılırdı dünyâ düşüncesinden.

Yanında, çocukları bağırıp çağırsalar,

Bunlardan, hiç haberi olmazdı zerre kadar.

Dediler ki: (Efendim, durunca siz namâza,

Hiç dünyâ düşüncesi gelmez mi yâdınıza?)

Buyurdu ki: (Allah'ın huzûrundayım artık.

Başka bir şey düşünmek, olur mu hiç muvâfık?

Namâzlarda, dâimâ şu gelir ki kalbime:

"Nasıl cevap veririm mahşer günü Rabbime?

Cennete mi giderim, yoksa Cehenneme mi?"

Çok zaman, bu düşünce meşgûl eder kalbimi.)

Daha çok olsun diye, ibâdet sevapları,

Her gün, gusül abdesti alırdı sabahları.

Gündüz, oruçlu idi, kılardı gece namâz.

Bunlardan başka bir şey, vermezdi ona bir haz.

Ya ibâdet, ya hizmet etmekti onun işi.

Onu, boş otururken görmedi hiç bir kişi.

"Âhiret derdi" ile dertlenmişti velhâsıl.

Hep ölüm ötesini düşünürdü o asıl.

Bir kimse, kendisini gelmiş idi görmeye.

Baktı, namâz kılıyor, başladı beklemeye.

Selâm verip dedi ki: (Safâ geldin kardeşim.

Biraz çabuk söyle ki, âcildir zîrâ işim.)

Şaşırdı gelen kişi, arz etti ki: (Hayırdır.

Bu kadar âcil olan, ne gibi işin vardır?)

"Ölümü bekliyorum" buyurup o gelene,

Başka şey söylemeden, namâza durdu yine.

Rûhunu, namâzdayken vermeyi istiyordu.

Bunun için, namâzdan çıkmak istemiyordu.

Derdi ki: (Âhiret'i görsem de şu ânımda,

Bir ziyâdelik olmaz şimdiki îmânımda.)

Devamlı ağlamaktan, uyumazdı çok gece.

“Ölüm” ve “Âhiret”i düşünürdü sâdece.

Ağlamakla geçince çok gece uyumadan,

Bu uykusuzluğunu, sordular bir gün ondan.

Dedi ki: (Cehennemin şiddetli harâreti,

Uykumu kaçırmıştır, budur bunun hikmeti.

Bu dehşetli sıcaklık var iken Cehennemde,

Rahat uyuyanlara, şaşarım şimdi ben de.)

Bir cenâze görseydi, geçerdi kendisinden.

Âhiret hallerini düşünürdü içinden.

"Güç mü alır kolay mı, melekül mevt rûhumu?

Girdiğimde, mezarım sıkar mı vücûdumu?

Suâl meleklerine, nasıl cevap veririm?

Sağımdan mı verilir, solumdan mı defterim?"

Hep bunları düşünüp, geçerdi kendisinden.

Ağlayıp yaş akardı, her iki gözlerinden.