20 - ABDULLAH BİN MÜBÂREK          (Rahmetullahi Aleyh)     

ÇOK TAKVÂ SÂHİBİYDİ

"Abdullah bin Mübârek", büyük islâm âlimi.

Dîne, islâmiyyete hizmet etti dâimî.

Bir gün, bir “Âmâ” gelip eyledi ki şöyle arz:

"Bana duâ edin de, bir gözüm görsün biraz."

"Peki" deyip, Rabbine duâ etti o anda.

Her iki gözü dahî, açıldı o arada.

Merv şehrinde, yıllarca okuttu fıkıh, hadîs.

Nice fâsık kimseler, yanında oldu azîz.

“Kötü huylu” bir kimse, dersine geliyordu.

Lâkin bir gün ayrılıp, bir daha gelmez oldu.

Öğrenip, çok üzüldü onun bu gidişine.

Niçin üzüldüğünü, sordular kendisine.

Buyurdu: (O zavallı ayrılıp gitti bizden.

Lâkin kötü huyları, gitmedi kendisinden.

Az daha kalsa idi yanımızda o kişi,

Kötü huyları gidip, temizlenirdi içi.)

“Abdullah bin Mübârek”, takvâ ehli bir zâttı.

En ufak günâhı da işlemekten uzaktı.

Şöyle ki, bir sefere çıkmıştı o zamanda.

Sonra, dinlenmek için, konakladı bir handa.

Attan inip, içerde kılıyorken o namâz,

Birinin otlağından, ot yedi atı biraz.

Onun, bu hâdiseden olunca mâlûmâtı,

Otlağın sâhibine, hibe etti o atı.

Devam edip giderken, gördü "ölmüş bir merkep".

Yanında, ayak üzre ağlardı bir kimse hep.

O kimsenin hâline acıyıp durdu derhal.

Niçin ağladığını, yaklaşıp etti suâl.

O dedi: (Ben fakirim, kalabalık iyâlim.

Bu hayvan da ölünce, n'olacak benim hâlim?)

Buyurdu ki: "Öyleyse, bu hayvanı bana sat".

Sonra, beşyüz dirhemi verip aldı o saat.

Fakir, gece rüyâda gördü mahşer yerini.

Hem Cennette gezerken gördü o merkebini.

İnci ve yâkutlarla süslenmiş geziyordu.

Bir melek, "Bu kiminse, ona müjde!" diyordu.

Fakir, ona yaklaşıp arz etti ki: "Ey melek!

Bu benim merkebimdi, sattım öldü diyerek."

Dedi: "Senindi fakat, ağladın öldüğünde.

Şimdi başkasınındır, bak ne yazar önünde?"

"Bu binek, Abdullah bin Mübârek'e âittir."

Yazısını okuyup, üzüldü gâyet fakir.

Uykudan uyanınca, başladı ağlamaya.

Dedi "Yazıklar olsun benim gibi adama."

“Beşyüz dirhem”i alıp, İmâm'a gitti derhal.

Dedi ki: "Ben vaz geçtim, şu paranı geri al."

Buyurdu ki: "Bu gece gördüğün rüyâ için,

Üzülüp, dün yaptığın satıştan vaz mı geçtin?

Ben de vazgeçtim lâkin, sende kalsın o para.

Demek, sabır lâzımmış kazâ ve belâlara."