12 - MUHAMMED BİN İSMÂİL            (Rahmetullahi Aleyh)      

KİLİTLİ EL

“Muhammed bin İsmâil”, devrinin bir tekiydi.

“Sırrî-yi Sekatî”nin, seçkin talebesiydi.

Hem dokumacılıkla, uğraştığı için de,

"Hayrünnessâc" adıyla tanındı halk içinde.

Çok zaman, "Dicle nehri" kıyısına giderdi.

Kendisine has yerde, hep ibâdet ederdi.

Bir gün bulunur iken, bu mahalde kendisi,

Geldi bez dokuduğu, müşteriden birisi.

Dedi ki: (Size olan borcumu getirirsem,

Acep kime vereyim, sizi bulamaz isem?)

Buyurdu: (Bulamazsan burada beni eğer,

Getirdiğin ücreti, şu nehire atıver.)

(Peki) deyip, bir kaç gün sonra geldi o yere.

Onu bulamayınca, parayı attı nehre.

Az sonra “Hayrünnessâc”, gelince hemen birden,

Doldu Dicle kıyısı, "Balıklar”la âniden.

Balıklar, “Paraları” alıp ağızlarına,

Su yüzüne çıkarak, teslim ettiler ona.

Başka gün de, bir "hırsız", bu velînin cebinden,

Bir miktar "para" aldı, hiç farkında değilken.

Velâkin paraları avcuna aldığında,

Elinin parmakları, kilitlendi ânında.

Ne çok uğraştıysa da, açamadı elini.

Anladı en sonunda, onun kerâmetini.

Pişmân olup, dedi ki: (Sizden özür dilerim.

Duâ buyurunuz da, şifâ bulsun bu elim.)

“Hayrünnessâc”, hırsıza tebessüm eylediler.

Şifâ bulması için, ona duâ ettiler.

O an kilitli elin, açıldı parmakları.

İâde etti hemen, aldığı paraları.

Lâkin o buyurdu ki: (O kalsın sende yine.

Bir daha, böyle şey yapma başka birine.)

Bir gün de buyurdu ki: (Azalmakta bu ömür.

İnsan çok yaşasa da, nihâyet bir gün ölür.

En büyük sermâyesi, bu “Ömür”dür insana.

Onu boşa geçirmek, yakışmaz müslümâna.

"Tasavvuf"u, yediyüz büyük âlim ve ârif,

Hepsi, kendine göre, yaptılar birer târif.

Büyüklerden birinin târifi de şöyledir:

“Daha mühim olanı, tercîh etmek” demektir.

Yâni daha mühimmi, kim yaparsa her işte,

En iyi mutasavvıf, dünyâ'da odur işte.

Sağlıkla geçen ömür, çok büyük bir nîmettir.

Maksat, sâlih amelle bu ömrü bitirmektir.

Bir "Allah" söylemekle, bir "iyilik", bir "ihsân",

Yapmakla, âhiret'te kurtulur belki insan.

Hep âşikâr olacak, yarın amellerimiz.

Günâhımız çok ise, nice olur hâlimiz?

Pişmân olmamak için, yarın rûz-i mahşerde,

Hep iyi amelleri, işliyelim bu yerde.