04 - MENSÛR BİN AMMÂR (Rahmetullahi Aleyh)

ÂLİM VE CÂHİL KİMDİR ?

“Mensûr ibni Ammâr” ki, evliyâ-yı kirâmdan.

Verâ ile takvâya sarılırdı her zaman.

Hükümdâr Hârun Reşîd, dedi: “Ey İbni Ammâr!

Cevap ver şu suâle, sana üç gün mühlet var.”

 “Nedir o?” buyurunca, sordu ki şu suâli:

“Kimdir şu insanların  en âlim ve câhili?”

O, derhal buyurdu ki: “Yâ emîrel mü’minîn!

Hiç üç gün beklemeye lüzum yok bunun için.

“En âlim” şu kuldur ki, kalmaz ibâdetinden.

Yine de, emîn olmaz, korkar âkıbetinden.

Bilse ki, Cehenneme, girecek tek bir kişi.

“O, ben olabilirim” der ve titrer hep içi.

“En câhil” de şudur ki, yapar türlü şakâvet.

Buna rağmen, emîn ve çok rahattır o gâyet.

Bilse ki, tek bir kişi girecektir Cennete,

Yine o, namzet görür kendini bu devlete.”

Çok ibâdet eder ve çok korkardı Allah’tan.

Kaçardı küçük büyük, her hatâ ve günâhtan.

Geceleri ağlar ve derdi ki: “Yâ ilâhî!

Bilerek, hiçbir günâh işlemedim Vallahi.

Bile bile, emrine etmedim muhâlefet.

Hep bilmeden işledim, eyle beni mağfiret.

Eğer bağışlamazsan günâhımı ey Rabbim!

Yarın mahşer gününde, ne olur benim hâlim?

O gün, günâhsızlara, “Siz geçin!” dendiğinde,

Onlar, neş’e içinde Cennete gittiğinde,

Sonra, günâhkârlara dendiğinde “Siz durun!”

Hangisinde olurum ben bu iki gurubun?”

Nasîhat istemişti biri de kendisinden.

Buyurdu: “Emîn olma "küfür" tehlikesinden.

Nasıl, bir kelimeyle girilirse îmâna,

Bir sözle de, bu îmân, gidebilir yabana.

"Îmân"ı, tehlikeden korumak için, önce,

Küfrü mûcip şeyleri, öğrenmeli iyice.

Zîrâ hangi kapıdan çıktıysa îmân eğer,

Yine aynı kapıdan, geriye avdet eder.

Hangi “Elfâz-ı küfr”ü ettiyse şâyet kişi,

Yine o kelimeyle düzeltir ancak işi.

Hak teâlâ, "îmân"ı, bizlere etti ihsân.

Cennete, bunun ile girecek  cin ve insan.

Peygamber Efendimiz, buyurdu ki bu bapta:

Mü’minler geçerlerken mahşer günü Sırât’ta,

Cehennem seslenir ki: “Biraz çabuk olunuz!

Ki, zîrâ ateşimi söndürüyor nûrunuz.”

Bir başkası, nasîhat istedi kendisinden.

Buyurdu ki: “Evlâdım, emîn olma nefsinden.

Zîrâ nefsinden gayri, düşman yok sana daha.

Hattâ senden ziyâde, o, düşmandır Allaha.

Lâkin onu yok etmek, olmamalı gâyemiz.

Yok etmekten ziyâde, terbiye etmeliyiz.”