37 - BEHÂÜDDÎN-İ BUHÂRÎ (Kuddise Sirruh)

NASIL NAMÂZ KILALIM?

"Behâeddîn Buhârî", çok büyük bir evliyâ.

Bu zâtın zamanında, nûr ile doldu dünyâ.

Bir gün, bir talebesi, huzûruna gelerek,

Dedi: (Alamıyorum namâzdan mânevî zevk.

Tasavvuf hallerim de, gittikçe kaybolmakta.

Bana, bir tavsiyeniz olacak mı bu bâbta?)

Buyurdu ki: (Yediğin lokmalara dikkat et.

Yemek âdâbına da, eyle hem tam riâyet.)

Araştırdı talebe yedikleri taamı.

Gördü ki, "Helâl" yoldan kazanılmış tamâmı.

Gelip arz eyledi ki: (Yediğimiz her yemek,

Helâl olup, haram şey karışmış değildir pek.)

Buyurdu ki: (Evlâdım, git az daha araştır.

Muhakkak bu hususta, başka bir hatâ vardır.)

Nihâyet öğrendi ki, o araştırdığında,

"Şüpheli" tek bir odun yakılmış ocağında.

Bu günâhtan ötürü, etti tövbe, istiğfâr.

O iyi hallerini kazandı yine tekrar.

Bir gün de, biri ona eylemişti hakâret.

Ona, bir karşılıkta bulunmadı o "Hazret".

Bilâkis tebessümde bulundu ona yine.

Lâkin o, hastalanıp, geldi "ölüm" hâline.

Hatâsını anlayıp, pişmân oldu bu sefer.

Af etmesi için de, gönderdi ona haber.

O “Allah adamı” da, o yoldan geçiyordu.

Hânesine girerek, (Nasılsın?) diye sordu.

O, “Hastayım” deyince, buyurdu: (Hak teâlâ,

Tek şifâ vericidir, sana da versin devâ.)

O anda iyileşip, ayağa kalktı binden.

Dedi ki: (Çıkarmayın, beni siz kalbinizden.

İncittim kalbinizi, pişmânım şimdi fakat.

Beni af eyleyin de, eylesin kalbim rahat.)

Buyurdu ki: (O zaman, incinmişti kalbimiz.

Şimdi gönül aynası, size karşı tertemiz.

Ve lâkin şunu bil ki, Allah dostu "Velîler",

Kınından uryân olmuş, bir "Kılıç” gibidirler.

Fakat o kişilerin, çoktur merhametleri.

O kılıçla, kimseye vurmazlar kendileri.

İnsanlar, kendisini gelip vurur onlara.

Belâsını arıyan, sataşır o zâtlara.)

O kimse memnun olup, istedi bir nasîhat.

Buyurdu ki: (Nefsine, bir lâhza verme fırsat.

Dâim baskı altında bulundur ki nefsini,

Yoksa o, baş kaldırıp, bastırır, ezer seni.

Ne kadar muhâlefet eder isen nefsine,

O kadar kavuşursun, iyi netîcesine.

Çünkü nefse uymamak, hep iyilik getirir.

Her dert ve musîbet de, ona uymaktan gelir.)