37 - BEHÂÜDDÎN-İ BUHÂRÎ (Kuddise Sirruh)

MUHABBET DAĞI

Bir gün, bir talebesi “Bahaddîn Buhârî”ye,

Bir miktar elma alıp, getirmişti hediye.

Elmaları, herkese dağıtıp o büyük zât,

Buyurdu ki: (Bunları, yemeyin şimdi fakat.

Sebebine gelince, şu anda bu elmalar,

Allahü teâlâyı zikredip anmaktalar.)

O böyle buyurunca, duydular o an bir ses.

Onların tesbîhini, işitti hemen herkes.

Yine bu evliyânın, “Âşık” bir talebesi,

Olan “Emîr Hüseyin”, anlatır ki kendisi:

Üstâdım, bir gün bana buyurdu: (Bak ciğerim!

Yarın ben, bir dostumu görmeye gideceğim.

İnşallah onbeş güne gelirim yine ama.

Ben gelinceye kadar, sabret ayrılığıma.)

Ve o sabah, bir kısım talebeyle berâber,

Medreseden ayrılıp, o sefere gittiler.

Lâkin ben, çok üzüldüm onun bu gidişine.

Hiç dayanamıyordum, bu “Firâk ateşi”ne.

Üstâdım ayrılınca, zannettim ki, içimden,

"Kalbim" de kopuverip, gitti onun peşinden.

Nasıl dayanırdım ki bu firâka ey Rabbim?

Onun ayrılığıyle tutuştu, yandı kalbim.

Dergâhta, talebeden bir kişi daha vardı.

O dahî, bu hâlime dayanamaz, ağlardı.

Ona dedim: (İnşallah, üstâdım hazretleri,

Bu hâlimi keşf edip, seferden döner geri.)

Ertesi gün baktım ki, üstâdım, hakîkaten,

Yarı yolda vazgeçip, geri gelmiş seferden.

Heybetle bana bakıp, buyurdu ki: (Ey oğlum!

Ben sana demedim mi, onbeş gün burda yokum.

Sen, “Muhabbet dağı”nı set çektin önümüze.

Ne mümkün onu aşıp, çıkılsın hemen düze?)

Sonra, o talebeye sordu ki nazar edip:

(Ne diyordu dün gece, bu, bizlerden bahsedip?)

Dedi ki: (Sizi anıp, devamlı ağlıyordu.

“İnşallah yarı yoldan, döner gelir” diyordu.)

Buyurdu: (Bu derece çok muhabbet ve istek,

Set çekti önümüze, mümkün mü aşıp gitmek?)

O anda bakıverdim üstâdımdan tarafa.

Heybetinden, kalbime korku düştü bu defâ.

Ayaklarına düşüp, af diledim kendinden.

O dahî affeyledi, yine merhametinden.

Ve sonra buyurdu ki: (Evlâdım, beni dinle.

Benden ayrı kalınca, düşün beni seninle.

Çünkü ben, senden ayrı değilim ki evlâdım.

Ne zaman beni ansan, o anda yanındayım.)