32 - SEYYİD ABDÜLHAKÎM EFENDİ    (Kuddise Sirruh)

NE İÇİN OKUTMUŞ?

“Hâlid Turan Bey” vardı, sevdiği ahbâbından.

Şöyle bir hâdise de, geçmiş onun başından.

Kendisi anlatıyor: "Efendi"nin evine,

Bir gün, yalnız olarak gittim ziyâretine.

Ben oturur oturmaz, kütüphânelerinden,

Bir kitâbı çekti ve bir yer açtı içinden.

Sonra bana uzatıp, açık olan o yeri,

Buyurdu ki: (Al Hâlid, oku şu sahîfeyi.)

Kitap arabî idi, “Peki” dedim ben hemen.

Başladım okumaya gösterdiği o yerden.

Lâkin yanlış okudum bâzı kelimeleri

O, hemen düzeltirdi yanlış olan yerleri.

O sahîfe bitince, dedi: (Oku bir daha!)

“Peki” deyip, yeniden başladım okumaya.

Yine yanlış olunca, düzeltiyordu hemen.

Sonunda, hiç yanlışsız okudum mükemmelen.

O zaman buyurdu ki: (Okuman oldu iyi.

Şimdi dahî Türkçe’ye çevir bu sahîfeyi.)

Başladım çevirmeye yine “Peki” diyerek,

Lâkin zorlanıyordum, kolay da değildi pek.

Takıldığım yerlerde, o yardım ediyordu.

İyi anlamam için, gayret sarfediyordu.

Sahîfenin sonuna gelince en nihâyet,

Buyurdu ki: (Al baştan, tercümeyi tekrar et.)

Okuyup mânâ verdim yine o satırları.

Onun yardımı ile düzelttim hatâları.

Velhâsıl çok mükemmel anlayıncaya kadar,

O gün, o sahîfeyi okuttu tekrar tekrar.

Lâkin hiç bilmiyordum niçin okuttuğunu.

Kendilerine dahî, sormadım o gün bunu.

Fakat biliyordum ki, vardır bir sebep, hikmet.

Dedim ki: (İleride anlarım bunu elbet.)

Velhâsıl “Yirmi sene” geçince vefâtından,

Bir zaman, Ankara’da açıldı bir imtihân.

Kütüphâne müdürü alınacakmış meğer.

Düşündüm: “Bu, belki de bana olur müyesser.”

Mürâcâtımı yapıp, girince imtihâna,

Arabî bir kitâbı verdiler o gün bana.

Dediler: (Şu kitaptan, herhangi bir sahîfe,

Aç oku, daha sonra çevir onu Türkçe’ye.)

Ben dahî o kitaptan, rastgele bir yer açtım.

Ve lâkin açar açmaz, hayret ettim ve şaştım.

Çünkü tam da o yerdi, tanıdım sahîfeyi.

Hâtırladım yirmi yıl önceki hâdiseyi.

"Efendi", tâ o zaman onu verip elime,

Okutturmuştu bana, hem kelime kelime.

Ben, hemen bir çırpıda okudum sahîfeyi.

Şaşırıp dediler ki: (Okuman gâyet iyi.)

Sonra tercüme ettim o yerleri mükemmel.

Takdîren dediler ki: (Tercümen de çok güzel.)

Kazandım imtihânı "Efendi" sâyesinde,

Kütüphâne müdürü oldum netîcesinde.

İmtihândan çıkınca, eyledim bir tefekkür.

Kendimi tutamayıp, ağladım hüngür hüngür.