31 - BİR İHTİYÂR MÜSLÜMÂNIN (HAYRİ AYTEPE) KIZINA NASÎHATI

SEÂDET NEDİR ?

Ey kızım şunu bil ki, dünyâdaki insanlar,

Hepsi de, istisnâsız “Mes’ûd olmak” arzular.

Ama mes’ûd olanlar, gâyet az kimselerdir.

Çünkü bilmiyorlar ki, seâdet ne demektir?

Seâdetin ne demek olduğunu, bir kişi,

Eğer iyi anlarsa, kolaydır onun işi.

Seâdet, yalnız dünyâ seâdeti değildir.

İş, “Sonsuz seâdet”i elde edebilmektir.

“Âhiret seâdeti” denir ki işte buna,

Bu da, uymakla olur Allahın kanununa.

Yâni Kur’ân-ı kerîm ve Peygamberimizin,

Sözlerine itâat etmektir tam ve kesin.

Kızım, dünyâ hayâtı, sayılıdır nihâyet.

Ama buna mukâbil ebedîdir âhiret.

Öyle ise seâdet, iki başlı demektir.

Bir tânesi "dünyâ"da, biri "âhiret"tedir.

Daha çok önemlisi hangisidir bunlardan?

Bunu, anlar kolayca birazcık aklı olan.

Akıl ve iz’ânımız, “Âhiret hayâtı”nın,

Önemli olduğunu gösteriyor bi hakkın.

“Âhiret” bu derece önemliyken, insanlar,

Onu, dünyâ kadar da pek önemsemiyorlar.

Âhiret hayâtı var, hem de o ebedîdir.

Buna inanmıyorsak, kurtuluş yok demektir.

Çünkü Hak teâlâya îmânı olmıyanın,

Yeri, sonsuz olarak "Cehennem" olur yârın.

Eğer inanıyorsak, ne güzel bir nîmettir.

O hâlde emirlere sarılmamız gerektir.

Eğer sarılmıyorsak, gaflettir bu hâlimiz.

Bizleri, bu gafletten uyandırsın Rabbimiz.

Kızım, ebedî olan âhiret seâdeti,

Bu kadar bâriz iken bunun ehemmiyyeti,

Bunu bilen, arıyan çok az kimse kalmıştır.

İnsanlar, fânî olan dünyâya sarılmıştır.

“Âhiret seâdeti” unutulmuş ve hattâ.

Sanki bu, "yokmuş" gibi gafletteyiz âdetâ.

Bu ise, felâketin en tehlikelisidir.

Ve bu, âkıbetlerin en korkunç bir şeklidir.

Ey kızım, işte benim maksadım şu ki asıl:

Bu korkunç tehlikeden kurtulasın velhâsıl.

Yâni senin, ebedî "Cehennem ateşi"nden,

Tamâmen kurtulmanı istiyorum şimdiden.

Bu nasîhatlarımı çok iyi anlıyasın.

Bunlardan, kendin için ders ve ibret alasın.

Hak teâlâ arttırsın senin de idrâkini.

Kazanasın böylece sonsuz seâdetini.

Her ana baba dahî çocuklarının, önce,

“Sonsuz seâdet”ini sağlamalı güzelce.

Çünkü anne babanın, bu, ilk vazîfesidir.

Ona bu vazîfeyi veren de Rabbimizdir.

Bir çocuk, ne kadar çok kayıtsız olsa dahî,

Babasının yaptığı bu öğüt, nasîhati,

Hiç değilse bir kere merak eder ve okur.

Ve bundan ders alarak, seâdete kavuşur.