27 - OSMÂN BEDREDDÎN (İMÂM EFENDİ) (Rahmetullahi Aleyh)

KİMDİ O YİĞİT?

Ruslar hücûm edince "Erzurum" beldesine,

Bu, Erzurum halkının gayret verdi hepsine.

Ve yediden yetmişe, herkes silâhlanarak,

Müdâfâ durumuna geçtiler toplanarak.

O gece, gümbür gümbür davullar çalıyordu.

İnsanlar, "cihâd" için harbe çağrılıyordu.

Tanyeri ağarmadan, Erzurum’da cümle halk,

Bu davul sesleriyle yerlerinden kalkarak,

Kazma kürek cinsinden ne varsa evlerinde,

Alarak, toplandılar şehrin orta yerinde.

Kahraman dadaş halkı, o gece kadın, erkek,

Vatan müdâfâsında, oldular tek bir yürek.

Gecenin sabâhında, ağarırken tan yeri,

Çınlatmaya başladı “Ezân sesi” her yeri.

Doruğuna çıkmıştı herkesin heyecânı,

Zîrâ "Osmân Bedreddîn" okuyordu ezânı.

Öyle okuyordu ki aşk ile ve ihlâsla,

Kendinden geçiyordu dadaş halkı o hazla.

Ve hattâ Erzurum’un dağı, taşı, tepesi,

Sanki tekrar ederdi dile gelip bu sesi.

Bu "Ezân", gönüllere sanki nûr taşıyordu.

Şühedâ rûhlarını sanki çağırıyordu.

O böyle yayılırken her yere dalga dalga,

Bambaşka bir cesâret ve şevk geldi o halka.

Zirvesine çıkmışken bu heyecân ve îmân,

Çalınmaya başladı “Mehter” de tam o zaman.

Gönüller, "Vatan" için, "Din" için çarpıyordu.

Gözler, savaşmak için bir emir bekliyordu.

Miralay Bahri Bey'in bir işâreti ile,

Hücûma geçti millet “Allah Allah!” sesiyle.

O an moskofa karşı başladı ki bir savaş,

Sanki "Aslan" kesildi kahraman halk-ı dadaş.

Bahri Bey haykırırdı: (Urun hâ gardaşlarım!

Urun Allah aşkına, kahraman dadaşlarım!)

Allahın yardımı ve evliyâ tasarrufu,

Sâyesinde, kovdular yurtlarından moskofu.

O gün, halkı yekvücût, yek kalp yapan tek unsur,

Sırf "Osmân Bedreddîn"in o ezânı olmuştur.

Ahmed Muhtar Paşa da, işitip sonra bunu,

Merak etti, ezânı kimin okuduğunu.

Bir tâlimât verdi ki hemen adamlarına:

(Ezânı okuyanı, öğrenip deyin bana.)

Yâverler, bu emirle etrâfa dağıldılar.

Onun kim olduğunun haberini aldılar.

Gelip arz ettiler ki: (Efendim, Hâfız Osmân,

Bedreddîn adında bir ermiş ezân okuyan.)