26 - EMÎR SULTÂN (Rahmetullahi Aleyh)

YERDEN SU FIŞKIRDI

Bir gün “Emîr Buhârî”, bâzı talebesiyle,

Bir yere giderlerdi, ziyâret gâyesiyle.

Az sonra, namâz vakti gelmiş idi ki, ancak,

Su yoktu o mahalde durup abdest alacak.

"Emîr"in bir elinde asâsı vardı o an.

Onu yere vurunca, "Su" fışkırdı oradan.

Talebeler sevinip, içip ferahladılar.

Sonra abdest alarak, namâzları kıldılar.

Bir gün de "Emîr Sultân", abdest alıyor iken,

Yanına, bir talebe gelip durdu şehirden.

Nereden geldiğini sordu "Emîr Buhârî".

Şehirden geldiğini arz edince o dahî,

Sordu ki: (Bizim için, halk neler söylüyorlar?)

Arz etti ki: (Kimyâya mâliktir o diyorlar.)

Buyurdu: (Çok mu merak eyledin bu husûsu.

Yâni kimya odur ki, altın olur akan su.)

O böyle söyleyince, kolundan akan sular,

Henüz yere düşmeden, hemen “Altın” oldular.

O zaman buyurdu ki: (Bu kelâmımız fakat,

Hikâye için idi, değildi arzu, murat.)

Böyle buyurunca da, “Su” oldu yine altın.

Emîr’e bağlılığı fazlalaştı o zâtın.

Yine bir tüccar vardı, “Hoca Abdullah” diye.

Bir gün "Emîr Sultân"a sarık etti hediye.

Teşekkür eyliyerek "Emîr" de o tüccara,

Ona, kendi cebinden bir miktâr verdi para.

Tüccar, "Emîr Sultân"dan o parayı aldı ve,

Ellerini öperek, ayrılıp gitti eve.

Çarşıdan geçiyorken, gördü ki bir aralık,

Bir “Elmas” satılıyor, toplanmış kalabalık.

Merakla fiyatını gidip suâl etti hem.

Sâhibi, cevâbında dedi: (Otuzbin dirhem.)

O elması almayı çok istemişti, fakat,

Parası olmayınca, etmedi pek iltifât.

İşitti o esnâda gâibden bir nidâyı.

Diyordu ki: (Say hele cebindeki parayı.)

Sayınca, çok şaşırıp hayret etti o demde.

Zîrâ fazla çıkmıştı "Otuzbin dirhem"den de.

Sevinip, o elması alıp eve giderken,

Bir yehûdî tüccarı yanına geldi hemen.

O elmasa baktı ve dedi: (Bunu bana sat.

Tam yüzotuzbin dirhem, senin olsun şu sâat.)

Elması ona satıp, düşündü ki hem dahî:

“Bu iş, Emîr Sultânın kerâmeti Vallahi.”

Tam âşıkı olarak bu evliyâ kişinin,

Gâyet büyük bir "Dergâh” yaptırdı onun için.