26 - EMÎR SULTÂN (Rahmetullahi Aleyh)

BEREKETLİ AKÇE

Bu büyük "Velî" zâtın vardı çok talebesi.

Gece gündüz ibâdet yapardı hemen hepsi.

Talebenin bir çoğu fakîr idi o zaman.

Geçimlerini dahî, sağlardı "Emîr Sultân".

Her hafta ona gelir, ihtiyâçları kadar,

Parayı, ondan alır ve giderlerdi tekrar.

O talebeden biri, bir gün "Emîr Sultân"a,

Geldi ve arz eyledi ihtiyâcını ona.

Diğer talebelere sordu Emîr Buhârî:

(O kardeşlerimizin nasıldır sıhhatleri?)

Dedi: (Himmetinizle, hepsi de iyidirler.

Âfiyetiniz için duâ edicidirler.)

Emîr Sultân, elini sokup sonra cebine,

“Bir akçe” çıkararak, verdi onun eline.

Buyurdu ki: (Onların yanına varınca siz,

Bizim selâmımızı onlara söyleyiniz.

Muhâfaza etsinler verdiğim "bu akçe"yi.

Hep bununla alsınlar lâzım olan herşeyi.

Hattâ biz bu dünyâda olduğumuz müddetçe,

Her ihtiyâcınıza kâfî gelir bu akçe.

Onlar, "bu akçe"mizle râhatça geçinsinler.

Ve kimseden para ve bir şey istemesinler.)

“Peki Efendim” deyip, sarıldı ellerine.

Öptü ve vedâ edip, evine döndü yine.

Diğer talebelerin yanına gidip tekrar,

Dedi: (Emîr Sultânın, size selâmları var.)

O anda, hep ayağa fırlıyarak cümlesi.

Onun bu selâmını, ayakta aldı hepsi.

Ve hemen sordular ki: (Sultânımız nasıllar?

Ve nasîhat olarak, sana ne buyurdular?)

Dedi: (Elhamdülillah, iyidir sıhhatleri.

Ve size, "şu akçe"yi gönderdi kendileri.

Buyurdu ki: “Bununla iktifâ eylesinler.

"Bu akçe"yi kullanıp, bize duâ etsinler.

Öyle çok bereketi vardır ki bunun hattâ,

Harcansa da tükenmez, oldukça biz hayâtta.

Hep bununla alsınlar her ne olsa ihtiyâç.

Ve aslâ olmasınlar bir başkasına muhtâç".)

Onlar, bunu duyunca, o andan îtibâren,

Bu "Dünyâ muhabbeti" tam çıktı kalplerinden.

Bir kutunun içine koydular "o akçe"yi.

Ve hep "o akçe" ile alırlardı herşeyi.

Lâkin o "bir tek akçe" aslâ tükenmiyordu.

Zîrâ onun yerine, başkası geliyordu.

Onlar, huzûr içinde kullandılar onu hep.

Ve aslâ etmediler kimseden bir şey talep.

Vaktâ ki "Emîr Sultân" eyledi Hakka vuslat,

Akçe görünmez oldu kutuda tam o sâat.